Hayatımın En Güzel 35 Dakikası! Aşk=Delilik

Şimdi olaya nerden başlasam doğru olur biliyorum.
Öncelikle şunu söyemek istiorum "Mesafeler aşk'a engel değildir"

Hiç olmadık bir yerde hiç olmadık biriyle tanıştınız mı?

Benim cevabım evet 16 kasım 2015 te 02.02 civarı biriyle tanıştım ve bu kıza şu an aşığım ama olayımıza gelirsek...Tanışmamızdan 11 gün sonra bu kızın abisinin Ankara'da yemin töreni vardı o ege oturuyordu bense Elazığda üniversite de okuyordum. Yani Ankara'ya 10-11 saat mesadefeyim. Devam edersem işte konuştuk hoş sohbetler v.s ben bu kıza aşık oldum bunu direk dile getirdim ama karışık durumlar vardı o yüzden burda ayrıntı vermiycem neyse. Hoş sohbet v.s 2 gün Ankara'da kalıcaklardı ve benim içime gitmekle ilgili bir şey düştü. Dedim bunu yapmazsam pişmanlık hissedebilirim neyse işte konuşmamızdan 8 gün sonra numarasını aldım ve bu olay sebep olmuştu zaten vermesine konuşuruz diye. Dedim ben oraya gelicem konuşamasak bile seni 5 dk bile olsa görmek için gelicem dedim.

Bir anlık delilik işte. Neyse ben biletimi dönücekleri güne 27 kasım akşam 18.30 da otobüsleri vardı bende saat 00:00 bileti aldım ve otobüse bindim dedim geliyorum hala inanamıyor dedim ciddiyim geliyorum felan neyse Ankara'ya 1-2 saat falan kalmış benim telefonum bozuldu.Sistem çöktü( garantide yenisi geldi tabi) aksiliğe bakarmısınız! Deli oldum tabi ona olaşamıyorum diye neyse bir kaç telefoncuya felan götürdüm sistem falan bişiler dediler yapılmadı işte ordan bir telefon istedim hattımı takip haber verdim böyle böyle diye ve telefonu geri verdim adama. O gün gezicekler diye biliyordum ve kendisinin ve annesinin baş örtü renklerini biliyordum. Otogarda biraz oyalandıktan sonra... Kızılay'a gitmeye karardim belki orayı gezerler diye.

Bu foto Kızılay Alışveriş Merkezinden çekilmiş ben çekmedim (malum tel bozuktu) ama bu yüksekliğe çıkıp onları aradım :)

Deli gibi o başörtüleri aradım biri turkuaz biri kırmızı. Turkuazı görsem yanında kırmızı aradım. Ama hiç denk gelmedi baya bir dolandım avm nin yüksek katlarına çıktım yukardan izledim Kızılay'ı onları aradım. . Ve Kızılay'daki bir olay çok hoşuma gitti söylemeden geçemiycem. Hani bu filmlerde gördüğümüz toplu bir şekilde karşıdan karşıya geçme olayı bunu çok yaptım orda.:) Neyse Kızılay'ı dört dolandım olmayanları orda aradım ve hiç gelmemişler halbuki. Ama yaklaşık bir 4 saat aradım. Sonra otogara gitmeye karar verdim gidicekleri peronu biliyordum.Gittim ve oraya yakın bir yerde bekledim. Ailesiyle birlikteydi ve annesi beni biliyordu yani gizlenmem şarttı.

İlk gördüğümde burda oturuyordum

ve O'nu ilk kez burda gördüm

Anlasaydı neler olurdu biliyorum neyse saat 17.55 te O'nu ilk defa canlı olarak gördüm peronda. Kalbim deli gibi atıyordu heycandan napıcağımı bilemedim dondum kaldım tabi o beni görmedi başta. Dışarı çıktım karşı tarafa geçtim.

Benim geliceğimi bildiği için o'da etrafta beni arıyordu görüyordum ama belli etmemeye çalışıyordu ailesi vardı yanında. Neyse ben O'na doğru baktım.Karanlıkta var akşam saati pek belli de olmuyor. Ayakta dikkatle ona baktım beni fark etti ama emin değildi yavaşca kafamı yana yatırdım ben olduğumu anladı.İnanın çok heycan vericiydi. bir yandan da gizleniyordum tabi karanlık bana yardımcı oluyordu :) Biraz yaklaştıkdan sonra içeri geçmeye karar verdim. O dışarıdaydı ben içeride.

Dibine kadar geldim aramızda sadece bir cam vardı demire yasladım başımı ona bakıyordum arada camı tutan demir olduğu için ailesi beni fark etmiyordu ben de gözlerimi O'na dikmiştim. O'da çaktırmadan bana bakmaya çalışyordu heycanlıydı fark ediyordum ama benim kadar olamazdı. Kalbim deli gibi atıyordu ve fark ettim ki baş örtüsünü değiştirmiş yani 4 saat olmayan bir yerde olmayan birini aradım. ama genede onu aradığımı bilmek beni iyi hissettiriyordu yani: O'na ulaşamasam da O'na gittiğimi bilmekte güzel. Devam ediyim Bende 18.30 da gidiceklerini bildiğim için 19:00 a aldım biletimi.

Gidiş biletimi otobüste onutmuşum :( o yüzden sadece bu var :)

Neyse otobüs saati yaklaştı Annesi Babası ve abiyle beraber otobüse bindiler annesi babası karşı koltukça. O ve abisi benim taraftaydı yani arka arkaya oturmuyorlardı ve bu benim işime geldi. O cam kenarına geçti geldim otobüsün dibine camın dibinde bakışmaya başladık.
Hiç birşey umrumda değildi. O sıra annesi babası abisi gördü ne derdim hiç bilmiyorum ama bulurdum bir yolunu bence. Neyse biz güzel bir konuda anlaşabiliyorduk O'nunla. Konuşmamız gerekmiyordu bakışarak gözlerle konuşuyorduk çoğu zaman mimikler yüz hakeretleri falan. Kalbim öyle bir atıyor ki otobüse binip ona sarılmak istiyordum hiç bir şeyi umursamadan. Neyse saat 18.30 a yaklaşmaya başlıyordu yavaştan araç geri geri hareket etmeye başladı gidiyordu ve ben o an çok kötü hissettim giderken de hala bakışıyordum ve gitti! Nefes alamadım bir süre geçtim köşeye yere oturdum kimseyi umursamadan derin derin nefes almaya çalışıyordum. Biraz biraz kendime geldikten sonra peronuma gidip otobüse bindim sabah'a doğru 5 felandı sanırım eve geldim pc yi açtm beni bekliyormuş uyumamış. Çok seviyorum O'nu :) hala aşığım ona hikayenin burdan sonrası başlı başına bir devrim olur anlatırsam o yüzden belki başka bir bence de yazarım onları da.
Hayatın güzellikleri ne zaman nerde çıkarıcağı hiç belli olmuyor gerçekten. Fotoğrafları başka bir zaman çektim o da ayrı bir hikaye tabi.
Neyse okuduğunuz için teşekkürler :)
Ve sen "Benim başıma gelen en güzel şeysin";
Seni seviyorum <3
ve

Mesafeler bir deliyi yıldıramaz :)