Uzaktan Sevmek mi Aşkların En Güzeli?

Aşk ne büyülü bir hissiyat , paha biçilemiyecek kadar değerli ve narin. Varlığıyla hep bir tarafımın eksik olduğunu hissettirsede aynı zamanda yaşamak için yegane sebebim olup , hayatıma bir alam veriyor. En beklemediğim anda çıktı karşıma , güneşli havada kafama üstüme yıldırım düşmesi gibiydi ilk önce şaşkın bir ruh hali sardı beni , anlam vermeye çalıştım kalbimin böyle atmasına , o ana kadar hiç öyle atmamıştı. sanki benimle konuşuyordu o deli ritmiyle '' İşte o senin hayatının anlamı '' diyordu.

Hiç duymadığım kadar güzel bir melodi kafamı okşuyordu sanki.

Filmde gibi hissettim kendimi, nefes almayı unuttum, zaman sanki ilerlemiyordu. Olayın şokunu üzerimden atmaya çalışırken, tatlı bir endişe tüylerimi ürpertti. Elim ayağıma dolandı ve onunla aynı yerlerde buldum kendimi sürekli, nasıl davranıcağımı şaşırmış durumdaydım. Sanki hep onu bekliyormuşum ve aniden karşıma çıkmış gibiydi, bu duyguyla baş edemez hale geldim. Beni hiç birşey onun kadar heyecanlandırmıyodu. Her fırsatta onunla olmaya çalıştım, her an her saniye onu düşünür oldum.

Bu dünyaya ait değildi sanki, kalbinin güzelliğini görebiliyordum.

Hiç kendimi istediğim gibi gösteremedim. Doğal halimi , düşüncelerimi söyleyemedim. Bu yüzden kaybettim galiba , bu matemin sebebi bu olsa gerek. Mükemmeli arzuladım hep , ben sevgime , aşkıma öyle inandım ki , öyle biliyordum ki ne kadar çok sevdiğimi, onunda beni sevmemesi için hiç bir neden yoktu. Bu bir süre böyle devam etti. Sonrasında tutku haline getirdim. Önceleri sadece hislerimin karşılığını alamayınca , elde edemediğim için takıntı haline geldiğini bile düşünmedim değil. Ona olan sevgimi sorgulamaya başladım. Uzak durmaya çalıştım , iletişime geçebiliceğimiz şeyleri ortadan kaldırdım.Ona benimle konuşmaması gerektiğini söyledim çünkü o benim yanımdayken ona onu sevdiğimi hissettirmekten kendimi alamıyordum.

Onu gördüğüm ilk günden son güne kadar bir hayat yaşadım. Varlığından haberi bile olmadığı , hayeli bir hayat , o kadar çok şey yaptık ki beraber, o kadar çok şey yaptık ki beraber , öyle çok zaman geçirdik ki , bir insan ömrüne sığamıyacak kadar mutluluk, sevgi dolu anılar. Bu tutku esir etti beni kendine, hayali bile öyle güzel hissettiriyodu ki bana, bir gün olsun kızamadım ona sorgulayamadım kendimi, bu da benim çıkmazim oldu. Beni bir an olsun yanlız bırakmadı ona olan sevgim , en mutlu anımda eksikliğini çektim. Hiç bir şey o olmadan tamamlanmıyordu.

En soğuk yatakta, içimi işitti ona olan sevgim.

En mutsuz anımda, bir tebessüm oldu yüzümde. Onca şey yaşadım , onca insan tanıdım , onca şey gördüm. Hayatım boyunca, herşeye bir anlam vermeye çalıştım. Hep mantıklı bir cevap buldum kendimce , ama bir türlü neden ondan vazgeçemediğimi bulamadım. Bu soruyu defalarca sordum ama bir gün olsun pişmanlık duymadım yaşadıklarımdan. Bu kadarını bile tadabıldığım için şanslı hissediyorum kendimi , onsuz bir hayat düşünemem. Hiç birşeyde bitmiş değil. Umut güzel olan şeylerin hiç bitmemesi, kaybolmaması için kalbimin en karanlık yerinde sakladığım, sönmek üzere olan bir yıldız gibi güneşin doğmasını bekliyor. Siz siz olun o kişi karşınıza çıktığında, hayellerinizin değil, onun peşinden gidin yoksa hayellerinizde yaşarsınız. Dünya gözünüzde çekilmez bir hal alabilir. Ben bu şekilde tanıştım, o muazzam duyguyla. Sevdim, Seviyorum da hiç kormadım söylemekten, bir karşılık alamıyıcağımı bilsem de. Yaşadığım şeyi kelimelere ancak bu kadar dökebilirim. Bir gün başka birine aşık olup olmiyacağımı bilmiyorum. Başka biriyle beraber olsamda hiç böyle seveceğimi sanmıyorum...