Yaralarını Çicek Açtıran Kaç İnsan Var ki?

Hangimiz sevildi deli gibi hangimiz gerçekten aşkı buldu. Ask var mı ondan bile emin değilim ki. Sevgiyi bile basitleştirmisler zaten. Her insana seni seviyorum demek iğrenc geliyor artık. Niye bulamıyoruz kalbimizi ömur boyu emanet edebileceğimiz insanı. Her gittiğimiz insanda darbe alıp yaralarımızi büyütmekten hangimiz sıkılmadı ki? Her yeni insanda yeni bir çicek gibi acan umutlar yine dikenlerimi bize batırıp solduruyorlar ümitlerimizi.

Canımız acıya acıya ögrendik iste yaşamayı.

Gözyaşı akıtmaktan bıkmıs kaç insan gülumsemeye calışıyor belki sokaklarda. Bir insan uğruna. Kalp diye birseyde kalmamıs paramparca olmuş. Kırıkları acıtıyor her yanımızı. Zor iste bir ömür boyu hayatımızı adayabileceğimiz insanı bulmak.

İşte böyle. Sevmek gönül işi. Yük ağır. Kalp dayanmıyor.

Sevmeye çalıstıkça baska kollarda buluyoruz sevdiklerimizi. Var mı acı çekmedim diyen? Aşkı bulan var mı? Sevipte kaybetmeyen. Ümit edip de hagimiz yaralarını çiçek açtirabildi? Biliyor musunuz? Benim umut edecek gücüm bile yok.