Siz Kaç Kere Aşık Oldunuz Hayatınızda?

Biraz uzun oldu ama kusura bakmayın şimdiden. Akşam akşam özlem ağır bastı içimden gelenleri paylaşmak istedim... Okuyanlara şimdiden teşekkür ederim :)

2 kez oldum. İlkinde 17 yaşındaydım.

Deli gibi sevdim; kendimden bile fazla sevdim.

Lise 3. sınıftaydım. Okulda yaşanan bir sıkıntıdan dolayı tüm tm sınıfları tekrar oluşturulmuştu. Aynı okulda olmamıza rağmen ilk kez o gün görmüştüm onu. İlk görüşte de vurulmuştum zaten... Ama bir muhabbetimiz bile yoktu. Muhabbet kurabilmek adına onun tanıdığı kişilerle muhabbet kurmaya başladım. Bu şekilde onunla aynı ortama girmeye başladım.

Tabi ilk zamanlar onunla hiç konuşamadım ama bir şekilde onunla ortak arkadaşlar edinerek bir arkadaş grubu kurdum. Artık her okul çıkışında birlikte takılıyorduk. Lise 3. sınıf böyle geçti. 4. sınıfa geldiğimizde gruba başka okuldan gelen bir arkadaş dahil oldu. Gel zaman git zaman derken bir gün aşık olduğum kız benimle konuşmak istediğini söyledi. Ben mutlu bir konuşma olacak ona olan ilgimi farketti derken öğrendim ki gruba sonradan dahil olan kişiye ilgi duyduğunu öğrendim. "Benimle onun arasını yapsana" dedi.

Beynimden vurulmuşa döndüm ama içim kan ağlaya ağlaya sırf mutlu olsun diye aralarını yaptım. Sevdiğinin mutluluğu için gerekirse ondan bile vazgeçmeli derler ya işte ben onu yaptım... Ona karşı olan ilgilimi anlayamamıştı bile onlar gözümün önünde flört ederken ben hergün ölüyordum.. Onun için kaç kişiyle kavga ettim kaç kere dayak yedim hatırlamayacağım kadar çoktur.. Üzüntüden içtiğim sigara ve alkolden dolayı mide rahatsızlığı geçirdim. Uzun ve meşakatli bir tedavi sürecinden sonra atlattım çok şükür...

Çilem bitmemişti onlar mutluluktan havaya uçarken ben hergün ölüyordum.

Sonrasında başka rahatsızlıklarım da oldu her defasında doktor üzüntüden dedi sadece üzüntüden.. Uzun sürmedi ilişkileri ayrıldılar zaten...Gün geldi okulların kapanmasına az bir süre kalmıştı ki en yakın arkadaşı ona aşık olduğumu ağzından kaçırdığını öğrendim. Zaten bir tek o biliyordu ona olan aşkımı. Öğrendiğinde bayağı kötü olmuş ve bana bayağı kızmıştı. Ben ona aşık olduğumdan ilgi gösterirken o benim ilgimi yanlış anlamış. Öz kardeşim gibi görüyordum beni onu demiş. Bu durumun duyulmasından sonra grup murup kalmadı dağıldı gitti bir daha da uzunca süre yüzüme bakmadı zaten... Şimdi arada bir görüşüyoruz ama ona olan sevgimden zerre kalmadı...

İkincisi de ise 19 yaşındaydım.

Kuzenimin sınıf arkadaşıydı. Hep bahsederdi kuzenim ondan ama o güne kadar hiç görmemiştim. Birgün kuzenim bize gelmişti. Facebookta takılırken tesadüfen onunla konuşmaya başladı sonrasında kamera açtı bende orda görmüştüm onu. Siyah uzun saçlı, siyah gözlü, esmer tenli bir kızdı. Hoşlanmıştım ondan yalan yok ama belli etmemiştim. Yaşça benden küçük olduğu için cesaret edememiştim. Neyse o gün öyle bitti kuzenim gitti.

Bir gün sonra okul çıkışında kuzenim ayağını kırmıştı. Oda duymuş tabi ayağını kırdığını. Aramış kuzenime ama ulaşamadığı için facebooktan beni eklemiş bilgi almak için. Hiç unutmuyorum 20.02.2012 idi tarih. Beni eklediğinde sevinçten havaya uçmuştum. Biraz konuştuk kuzenim hakkında ayağını nasıl kırdığını falan sordu bende anlattım tabi büyük bir heyecanla. O şekilde başlamıştık konuşmaya. Onunla konuşabilmek adına kuzenime telefonlarına cevap verme falan dedim konuşmak için bahanemiz olsun diye sırf :)

Kuzenimde kırmadı sağolsun beni. Tabi biz onunla konuşmaya devam ettik gel zaman git zaman derken 05.03.2012'de ben ondan telefon numarasını aldım. Artık telefondan konuşuyorduk. Her dakika her saniye aklımdaydı. İlk aşkımı unutturmuştu o bana... Derken kuzenim iyileşti hemen bir buluşma ayarladı onunla tabi bende tesadüfen ordan geçiyormuşum gibi gittim ilk defa orda gördüm onu. Ona karşı olan hislerim artmıştı bu

görüşmeden sonra. Belli bir süre konuştuktan sonra kendimde cesareti buldum ve ona açıldım. 26.05.2012 tarihinde saat 12.34de çıkma teklif ettim ona biraz düşündükten sonra 12.36da kabul etti :D Tabi sevinçten havalara uçtum. İlk kez aşık olduğum birisiyle çıkıyordum. Nası mutlu olmayayım ki..

Bayağı sancılı bir ilişkimiz oldu. Ben üniversiteyi kazanıp Erzurum'a gittim Ekim 2012'de. O İstanbul da kaldı.

Bu şekilde ilişkimizi yürütmeye çalıştık çabaladık. Mesafe uzak tabi ha dediğinde gelemiyorum. 2-3 ayda bir anca görüşebiliyoruz maalesef ama bununda üstesinden geldik. Ağustos 2014'de bitirdim okulumu İstanbul'a geldim. Ama kader bizi ayırmayı kafaya koymuştu bu seferde o üniversiteyi kazanıp Edirne'ye gitti... İlişkimiz boyunca hep mesafeler oldu aramızda ama o mesafelerin üstesinden gelmeyi başardık. Mesajlaşdık, arayıp konuştuk, görüntülü konuştuk. Her dakika her saniye yan yana gibi görüştük.. Her güzel şeyin bir sonu var ya bizim ilişkimizin de sonu gelmişti... 13.03.2015'de ayrıldık. Bir daha da o güzel sesini duyamadım, kokusunu içime çekemedim.. İstanbul'a geldiğinde bir sefer rastladım ona otobüsteydim inip peşinden gitmek istedim ama durağa gelene kadar gözden kaybettim onu...

Durakta indim saatlerce bekledim belki geçer diye ama geçmedi... İlişkimiz süresince ona sürpriz yapmak için onun her zaman kullandığı metro durağına giderdim. Hala o duraktan geçerken gözlerim onu arar bakınırım durağa ama maalesef yok.. Facebooktan attığı sesli mesajları dinleyip sesine olan hasretimi dindirim arada sırada birde bende kalan tokasını koklarım. Tabi artık kokusuda kalmadı o tokanın ama hala koklarım o tokayı belki bir mucize olurda gelir kokusu burnuma diye. Allah biliyor ya hiç sevgim eksilmedi ona karşı ilk gördüğümden günden beri arttı ama eksilmedi. Hala bekliyorum belki gelir diye ama ne gelen var nede giden.

Ben onun bıraktığı yerdeyim de o benim bıraktığım yerde değil maalesef. Ne bana aldığı hediyeleri atabildim nede bilgisayarımda duran fotoğraflarını silebildim. İnstagramdan sahte profil açtım onu takip ediyorum. Sevgilisi var hergün bir umutla bakıyorum belki ayrılmışlardır diye ama yok ayrılmıyorlar...
Vel hasılı kelam çok sevmek çözüm olmuyormuş bazen bunu da öğrenmiş olduk. Geçenlerde bir yazı okudum. Şöyle demiş Mevlana;
"Allah der ki: "Kimi benden çok Seversen, onu senden alırım." ve ekler: "Onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım." ve mevsim geçer, gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur... " Belki de haklıdır bu söylediklerinde kim bilir...