Ne Kadar İyi Biri Olduğunun Önemi Yok, Nasılsa İlk Hatanda En Kötü Sen Olacaksın!

Bir gün birine aşık oldum. Hani leyla ile mecnun derler ya herkes, benim ki yusufun gömleğinin bildiği türden bir aşktı. 6 yıllık ilişkimiz bittiği günü hatırlıyorum. Boş bir nedenle ayrıldıktan sonra pes peşe ailemde en çok değer verdiğim insanları kaybettim. Herşey alt üst oldu 6 ayda. Üniversiyeti uzattım, ev sahibi evden kovdu, vefaat edenler, terk edilmek ve daha bir sürü ufak tefek sorunlar. Zaten zor bir hayatım vardı, geceleri çalışıp para biriktiyordum. Kız arkadaşımın yurt taksitlerini ödeyip, yanına ziyarete gidiyordum.

Her şey olup bittikten sonra öğrendim ki beni uzun süredir arkadaşım diye tanıştırdığı kişiyle aldatıyormuş. Benim paramla ev tutmuşlar, birlikte tatile bile gitmişler. Ben yıkıldım. Tam 1 yıl odamdan çıkmadım, ne okul ne hayat. Herşeyi bitirmiş gibi pes ettim. Sonra psikologlara gittim. İçim soğumadı hocaya bile gittim. Bir netice alamadım. Yüreğimdeki o kayayı kaldırıp atamadım.

Bir gün bir kitapta okumuştum; şöyle yazıyordu.

İçinizden atamadığınız şeyler varsa, onları kabul etmeyi deneyin.

Ve o gün benim için milad oldu. Önce kendime çeki düzen verdim. Psikoloji, beden dili derken biraz da yediğim kazıklarla insanları tanımayı öğrendim. Bütün kadınlardan nefret ediyordum. Önce sıradan biriyle flört ettim. Bildiklerimi uyguladım, yeni şeyler öğrendim. Sonra ikincisi, ucunsu ve artık sabah biri akşam başkası haline geldi olay. Yaptığım doğru muydu? Okuyan için değildi belki ama ben hiç pişman değilim. Tıpım pek yok hadda şişköyüm bile ama konuşmasını iyi bilirim. Karşımdakini ikna edebilir ya da fikirlerini yanlış da olsa doğru gibi gösterebiliyorum. Bunu da öğrenince her şey çok hızlı yaşanıyordu.Taa ki o kızı tekrar görene kadar.

Artık ona karşı hiç bir şey hissetmiyordum. Hatta sokakta yanımdaki arkadaşım göstermese fark etmemiştim bile. Çünkü o benim flörtlerime göre güzel bile sayılmazdı. Gel zaman git zaman bu hızlı yaşamda yordu. Bıktırdı. Bir çok arkadaşıma hoşlandıklarıyla çıkması için yardım ettim ama kendim artık bıraktım hepsini. Dünya güzelide geçse dönüp bakmıyorum artık.

Kimseye o şekilde yaklaşmıyorum. Öğrendim ki hayatta herşey basite inmiş. Sevmek falan hep yalan dolan olmuş. Tertemiz duygulara lekeyi benden önce bulaştırmışlar... Benim hakkımda kötü düşüne bilirsin belki küfür de edersin. İnan umurumda bile değil. Çünkü ben 5 vakit namazını kılan, başı önde gezen, küfür bile etmeyen biriydim. İyiler her zaman kazanır diye kaybettim her şeyi. Bugün o iyi olan çocuğun ölümünün 7. Senesini kutluyorum.

Yeni gelen arkadaşada çabuk alıştım. Hayat benden yana olmadı belki ama ben hayattan taraf oldum. Sevene, sevilene saygım sonsuz. İnşAllah herkes mutlu olur. Yazımı okuyan arkadaşlar beni anlamanızı beklemiyorum.

Benim hayatım düzeltilemeyecek kadar vahim bir anlatım bozukluğu.

Tüm hayatım boyunca yanlış melodiyle dans etmiş biriyim ben. Ünlü markaların karşılaştırdığı sıradan deterjanlar gibi küçümseme beni sakın. Çünkü ben bunları bütün sevgililerime anlattım. Ben dürüstüğümle hepsini ikna ettim. Birşeyler saklamak zorunda olanların beni yargılamaları, kendi vicdanların da kendini yargılamaları demektir. Gülmek güzel. Pes etme yeter ki....