Bencemin başlığı olan o cümleyi takıntılı derecede beni sevmeyi sürdüren zorla yakasından tutarak hayatımdan uzaklaştırmak zorunda kaldığım insana söylemek isterdim. Evet, sevmediğim ama sevildiğim bir insanın sevgisi gerçekten bana "Extra Large". Siz de bu durumla karşılaştığınızda yaşayacağınız muhtemel durumları bilmek istersiniz diye düşünüyorum. Bakalım neler yapmamız gerekiyor?
O gözle bakmıyorum.
Bu düşünceyle yaklaştığınız konuştuğunuz sınırınızın her daim belli olduğu insanlar olabilir. Bunlar gayet normal ancak o kişinin size tavırları, davranışları o sınırı aşacak nitelikte ise ve sizde bu durumu anladıysanız acilen uzaklaşmanız gerekiyor. "Arkadaşım ama.." demeyin. Dememelisiniz çünkü o sizin arkadaşınız olma statüsünden fazlasını istiyor.
Açıklamalar, nedenler yetersiz kalıyor.
Bu isteğini er ya da geç açıkladığında haliyle siz bir şok haline geçiyorsunuz. Bunun olmayacağını kalbinizden beyninize kadar hissediyorsunuz. Açıklamak istiyorsunuz ancak ifade edişi güç geliyor. Elinizden geldiği kadarı ile kırmamak için bazı nedenleri çıkararak ona anlatıyorsunuz. Anlatıyorsunuz ve tekrar anlatıyorsunuz. Sonuç mu? O nedenler o kişi için yetersiz, anlamsız, gereksiz kalıyor. Böyle bir durumda daha fazla açıklama ve neden sunmaya gerek yok.
Her yolun sonu aynı yere çıkıyor.
Dedikleriniz onu tatmin etmese de sizden uzak kalmamak için arkadaş olarak devam etmeyi kabul ediyor. İçinize su serpiliyor resmen. Ama bunun uzun sürmeyeceğini garanti ederim. Çünkü her konunun sonu onun istediklerine çıkıyor. Yine aynı nedenleri tekrarlıyorsunuz. Yine tamam diyor ama yine aynı olaylar.
Isrardan bunalıyorsun.
Bu arkadaş olarak gördüğünüz ama hayatınızda öyle olmayan, sizi çok içten seven insanlar, malesef bu sevgi duyduğu kişiyi hayatında farklı bir konumla bulunsun istiyor. Normalde karşılıklı olarak aynı niyetle sevdiğiniz biri olsa "Ne güzel ya :) " diyeceğiniz durum ama sizi sıkacak, rahatsız edecek boyutlara erişiyor.
Kırmak zorunda kalıyorsun.
Malesef kırmak zorunda kalıyorsun o kişiyi. Belki kırılırsa senden soğur sanıyorsun. Kendine yakışmayacak bir şekilde kırıyorsun onu. Nasıl bir sevgiyse bu bitmiyor. Tükenmiyor. Takdir edilecek boyuttaki sevgisi malesef sizi zor durumlara sürüklüyor.
Bağlantını kessen de o kesmiyor.
Tamam, diyorsunuz. Ne kırayım ne kırılayım, diyip bağlantınızı kesiyorsunuz. Ama o size farklı yollardan ulaşıyor. Telefonla rahatsız etmeler, evinize gelmeler, arkadaşlarınıza sizi sevdiğini söylemesi gibi tatsız durumlar yaşanıyor. Tabi bunlar bana göre tatsız, hoş olmayan şeyler. Size göre normal sayılabilir.
Tüm bunlarla uğraşmak hassas bünyeler için çekilmeyecek bir eziyet. Seven içinde sevilen için de malesef. İkna etmek için çırpınmalar, ısrarlar, rahatsızlıklar... Aman Allah'ım dedirtiyor insana. Bu durumla karşılaşmamak için mümkünse size hislerini açıklayan arkadaşınızla bağlantıyı kesmek veya ilişkinizi minimum düzeye indirmek en doğru karar olacaktır. Belki bunu bencilce bulan kişiler olacaktır ama aslında hiçte değil. Tüm bu olanların yaşanması iki tarafta da kötü etkiler bırakıyor. Bu etkilerden kurtulmanın en kolay yanı bu.
Bu benim başıma bir değil en az 3-4 kez geldi artık ben mi çekiyorum böyle psikopat takıntılı adamları diye kendimi sorugulamaya başladım çok zor kurtulana kadar neler çektim hele ki bir tanesi fena dişli çıktı olay aileme kadar aksetti büyüdü şikayetçi de olduk biber gazi taşıyordum çantamda bir ara kayboldu yine hortladı filan neyse ki evlendi de kurtuldum çok şükür..
Şu an anlattığın durumun aynısını yaşıyorum. Onunla sevgili olmak istemiyorum nedeni gözü sürekli başka kızlarda. Yanımdayken sürekli şu kız güzel diyip soruyor. Bana karşı çok samimi ama ben fazla samimi olan biri değilim. Sevgilim olmadığını bildiğinden bana resmen yavşıyor. Kalbini kırmayayım diyorum ama bu sefer kalbi kırılan ben oluyorum çünkü onu ilk gördüğümden beri hoşlanıyorum. Benim yanımda başkasını sevdiğini söylüyor ve bana anlatıyor. Uzak durmak istiyorum ama okulda her gün görüyorum aynı sınıftayız. Okuldan ayrılırken bari kalbini kırmadan hayatından çıkayım diyorum ama kendisi sürekli beni arayıp kanka sinemaya gidelim mi diyor. Bana erkek gibi davranıyor. Bir kadına len kanka denilir mi ya :( Öküz resmen.
Bu durumu yaşamayan inanın bilemez dile kolay çocuk 5 yıldır sevdi ama ben sevemedim tamam dedim bir iki gün deneyelim olmucağını anlasın diye nasıl hata yaptığımı o zaman anladım o kadar sıkı sarıldı ki sanki of anladım sonra yıldırmaya çalıştım küfür ettim adam değilsin bile dedim ama çocuk halla seviyor gözünde çok büyütmüş o kadar büyğtmüş ki o kişi kesinlikle ben değilim ailler devreye girdi zor çıktım işin içinden
Sevgi öyle bir şey ki, karşı taraf istemese bile onu istiyorsun. Gururunu ayaklar altına alıyorsun, tüm saflığınla karşısına çıkıyorsun ama o seni istemiyor. Bu durumu şu an bir arkadaşım yaşıyor ve kendisini tarif etmeye kalksam "yaşayan bir ölü".
Aynısını erkek kardeşim de yaşadı. Ona anlatmak için elimden geleni yapıyorum. Çok şükür iyileşiyor. İnsan örneğini görünce karşı taraf için daha çok üzülüyor. Ama yapılacak bir şey yok. En azından arkadas olarak kalmaması için elimden geleni yaptım.
ya ben hiç sevmedim ya da onlar bize ulaşamadığı için bizi gözlerinde büyütüyolarda büyütüyolar. asla yapmayacağım bişey yaptım kıza sövdüm yine etki etmedi son 2 aydır rahatım öldü galiba ya da ulaşamıyor :D
kardeş benim durumda bı nevı aynı başı farklı o beni ark olarak görüyor ben sevgili olalım istedim takıntı yapmadım yapmam da ama bazen bunaltıyor hayatından çıkmaya çalışıyorum son satırda dediğin gibi eve gelmeler hatta alıştıgı ıcın yanında kalayım dıye tehdıtler seyler yapıyor cıdden zor.
çok çok çok iyi biliyorum ama benim sorunum biz sevgiliydik o yüzden Şu an herşey daha sorunlu evlenicez diye tutturdu ne yapıcağımı gerçekten bilmiyorum :(
sevince şartları zorluyorsun artık yeter senden iğreniyorum cümlesine kadar bir ümidin var gibi geliyor insana sevilmediğimizi göremiyoruz. hep umut hep keşke kendimizi rezil etmeden farkedebilsek ama çok zor.
En İyi Cevaplar