Herkesin Sevilmekten Çok Sevmeye İhtiyacı Var

Başlıkta da dediğim gibi sadece bir tutam sevgi.

Sevilmekten çok sevmek diyenlerdendim hep. Bir tutam sevgimle inandım güzel günlere, aynı o sevgimle bekledim güzel günleri. Biliyordum, o sevmek denilen lanet şeyi bende yaşayacaktım. Yaşadığımda öğrendim. O lanetti beni hayata bağlayan. Peki o güne kadar beni hayata bağlayan neydi? Aslında cevabı çok basit. Yine sevgiydi o. Aile sevgisi. Ama o gün...

Bazen o kadar çok seveceksin ki kendinden sakınacaksın.

Hatta bazen sırf o başkasıyla mutlu diye sevgini kendine saklayacaksın. Ama asla vazgeçmeyeceksin. Çünkü gerçek sevgidir o. Hiçbişey beklemeden. Hiç diyebildinmi "Seni karşılıksız seviyorum" diye? Eğer diyebileceksen sakın kaybetme onu.

Ya umut? Birazda umut değilmidir bizi hayatta tutan.

Ne onu bize getireceğine inandıracak, nede asla dedirtecek kadar. Umutsuzlukta yok eder insanı. İçinde bir ağır yaradır sanki kanaması durmayacak asla. O umudu yakalıyıp buldunmu gerçek sevgini, gelir hayatının en güzel günleri.

Onun her gülüşündeki açan güllerin sende, sende bıraktığı o anlamsız sırıtma... Hatırladınmı onu. Gerçektende aptalcaydı değil mi? Ya o ilk konuşmaya gidişindeki heyecanın?? Evet biliyorum, sanki kalbin yerinden çıkacaktı. Bu sevgi oyununu kazandığındaki ilk gecen? "Evet dedi, o benim sevgilim." Sıkıldıkca onun resmine bakman?
Sevilmektense SEVMEK çok daha güzel.