Aşk Yüzünden Üzülenleri, Kalbi Kırık İnsanları Çok İyi Anlıyorum

Merhaba, ben hikayemi anlatmağı düşündüm. Benim için önemli olduğu için ve insanları daha çok iyi anladığımı hissetiğim için.

Ben 7-8 civalarında hep kendimi yanlız hissetim.. Çok acı çektim. Her gece ağladım, bir sürü problemler yüzünden. Hiç kimse bana böyle nasılsın, ya da problemin ne sormadı. O yüzden hep içimde tuttum. Sabrettim dedim bir gün mutlaka geçer ilerde daha iyi olur. Sevgi hiç görmedim o Benim için bir sorundu, ben kendim social biriyimdir herkeslen konuşurum, severim en çok ta (çocukları) :) onlarlan ilgilendim zaman herşeyi unutuyorum. Kendimi huzurlu hissediyorum. Hayatım hep böyle devam etti yıllarca.. Üzüldüm ama hep sabrettim.

12-16 kadar öyle devam etti her gece ağladım, ama iyi insanlarlan tanıştım tabiki. Beni gerçeken güçlendiler, ve sağolsun onlar olmasaydı ne yapardım bilmiyorum. Her defa canımı bile almak istedim, denedim okadar depresiyondaydım. Ama olmadı yapmadım işte onlar hep yanımda oldular, arkadaşlarım ve arkadaş gibi gördüğüm öğretmenlerim. O iki öğretmenim gerçeken arkadaş gibidiler öbür öğretmenler gibi değildiler, herşeyi anlatabiliyordum onlara, onlar da zaten bazı şeyleri paylaştı. Yani öyle iyi gitti yinede konuşucam birileri vardı.

AMA sonra zaten Herşey değişti, arkadaşlarım Başka okulalara başladılar, ben Başka bir okula başladım, Bide taşındık. Yani Herşey değişti gerçek hayatım Şimdi başlıyor dedim. Geçen sene yaz ayında birine yazdım. Ben normalde öyle biri değilimdir böyle erkeklerin peşine koşuyum. Yani hep kendim oldum, ama tabiki hata yaptım şeyler var. Neyse ben bu oğlanlan yazıştım, böyle yeni tanıştık falan. Ve ilgimi çekti, böyle kendinden emin biriydi, dinine bağlı ve sadece okulu ve ailesine bağlı birisi. Böyle olduğu için sevindim tam böyle birini istiyorum dedim. Her gün yazıştık iyi anlaşıyorduk. Her geçen gün yazışdik, ilk defa okadar mutlu hissetim ki kendimi, bana inandı hep yanımda oldu. Ve bu Benim için çok önemliydi, sürekli doğru yolu bana gösterendi. Yani onu nasıl anlatsam bilmiyorum kısaca harikaydı Benim için. Hiç öbür oğlanlara benzemiyen.

2-3 ay geçti birşeyler hissetmeğe başladım, arkadaşım sürekli Beni zorlalardı işte şöyle diye ama ben asla yapamam dedim. Ya oda Beni sevmiyorsa düşündüm. Bir yöndende bazen bana çok ilgi gösterdi Yani seviyor mu sevmiyormu emin değildim. Neyse ona "ömer?" Yazdım oda "buyur Dilan :)" yazdı sanki biliyordu ne diyiceğimi. Ben okadar utandım ki dedim neyse yazıyım gitsin. İşte ona karşı birşeyler hissetiğimi yazdım ve şu an çok utandımı, ve onun ne cevap verdiğini bakmıçağımı. Öyle telefonumu kapattım, ne yaptımı kendi kendime sordum? Gerçeken anlatımı? Birazda korktum ya bana karşı birşeyler hissetmiyorsa derse. Neyse yinede baktım işte "bende sana karşı aynı duyguları hissediyorum" yazmıştı. Bir an okadar sevindim ki ne yapıcağımı bilmiyordum, sonra işte kalp falan göndermeye başladı bende gönderdim.

Öyle devam ettik SORUN olan o almanyada yaşıyordu ve ben isveçte. Baya bir mesafe vardı Yani, ama biz hiç onu düşünmedik birbirimizi okadar seviyorduk ki. Sonra karar verdik görüntü konuşalım diye (Skypeta) işte ilk gün okulda konuştuk. Zaten ben hemen kendimi gösteremedim okadar utandım ki kip kırmızıydım, ama onun sesini duydumda... Sanki kalbim durucakmış gibi hissetim, onu öyle utanarak görmek Beni daha çok utandırdı. Hiç konuşmadım kendimide göstermedim sadece öyle daldım. Daha sonra müzik açtı belki iyi gelir düşündü. Ama o açtı şarkı da Benim ona gönderdim şarkıydı, "rafet el roman, seviyorum" şarkısı. O şarkıyı duydumda daha çok utandım Yani hiç rahat olmadım:D ama en sonunda arkadaşım kızdı bana telefonumu aldı ve Beni gösterdi. Tabi kızdım isveçte ne yapıyorsun dedim. O anda zaten ömer gülümsedi ve dedi işte kapatmam lazım ama Başka bir gün yine konuşalım.

Türkçem de hiç iyi olmadığı için onunla nasıl konuşucağımı bile bilmiyordum. O gün eve yürürken mesaj Attı dedi, sesini duydumda bana öyle bir huzur geldi ki. Sesin okadar tatlıydı ki, konuşmasanda yinede sesini duydum dedi o bana yeter. Öyle her gün konuştuk.. Herşey okadar güzeldi ki ilk defa kendimi okadar mutlu hissetim. İçimden dedim ki nihayet bende bu duyguyu hissedebildim. 1/2 yıll birlikte olduk. Hiç birbirimizi görmeden, "gerçekten, yüzyüze" o yüzden zordu biraz. Ama bana hep sensiz yaşıyamam, seninle evlenicem ve isveçe gelicem dedi. Sürekli plan yapıyorduk biletlere bile bakmaya başlamıştı. Abim bana yardım edicek diye derdi hep sadece o bizim ilişkiyi biliyordu çünkü. Onlarda taşındı Başka şehire ve çalışamaya başladı. Stress artık başlamıştı. Konuşmamız biraz zorlaştı hep yorgundu. Ben her gün okuldan çıktığımda gülümseyerek eve kadar yürüdüm. Mutluydum, hayat daha kolay geldi. biz yinede konuşuyorduk, her cumartesi ve pazar günleri.

İŞTE... Zoruklar yavaş yavaş başlıyordu. Bana eskisi gibi zaman ayıramamak. Ama ben hep anladım onu problem değil dedim, çalışıyordu sürekli Başka bir yol buluruz dedim. O yüzden hangi günleri konuşucamızı zaten karar vermiştik. Oda ailesini biraz anlatıyordu bazen işte çok dinine bağlı oldukları, ve böyle internett üzere ilişkileri hiç sevmedikleri, biz yinede dedik bir şekilde onlarlan konuşucaz. Doğru bir yola gidicemizi, hiç pes ettmemizi. Ben türkiyeden geldikten sonra halen öyle devam konuşuyorduk. Yani ilişki iyidi ya da .. Eskisi gibi değil. Problemler çıkmaya başladı, korkmaya başladı artık düzgün bir yolu gitmek istediğini dedi. Yani artık anlatalım dedi. Ama biz hiç görüşmedik ki dedim önce buraya gel görüşelim konuşalım ondan sonra zaten anlaticaz diyordum. Bazen tamam dedi ve yine peş etmicez diyorduk söz verdik. Ama sonra ne olduğunu anlıyamadım. Augustoda soğuk davranmaya başladı, böyle yavaş yavaş Aşkım kelimeleri yazmıyordu. Ne olduğunu hiç anlıyamadım. Daha sonra işte konuştuk yine Skypeta ve diyordu sorun olan ailem falan, korkuyorum seni ve onları kaybetmekten. Hiç kimsenin üzülmesini istemiyorum diyordu ya annem ya biz ya da onu seç derse?, ama ben pes etmiyelim dedim yinede bukadar sabredik bir yolu vardır mutlaka. İşte o kararsızdı öyle bir kaç hafta konuştuk ama aynen öyle soğuk yazdı.

Daha sonra daha çok farkınavardım böyle olmaz diye niye bu bana böyle davranıyor, ne olursa olsun pes etmicez demiştik ya? Konuşalım dedim onunla konuştuk. Yine o konuyu açtı işte Dilan şen ailemi tanımıyorsun, onlar böyle şeyleri hiç sevmezler gizli, ve internet üzeri olan ilişkileri. Ben çok şeyler dedim fikirler buldum böyle yapalım diye.. Ama o yok bu doğru bir yol dedi, önce konuşalım dedi ailelemizlen daha sonra biliyorum Kabul etmiçeklerini söyledi. Ve en büyük nedenleri bunlardı:

1. Ailesi çok dinine bağlı olduğu için ve kapalı bir kız istiyorlar, ama Benim ailemde dinine bağlı biz sadece kapalı değiliz. Ona kaç kere dedim de ilerde kapanmayı düşünüyorum ama o dedi işte en büyük sorun o değil Yani oda sorunlardan biri ama en büyük sorun

2. Ben isveçte ve o almanyada oturduğu için aramızda çok mesafe var, ve Benim ailem ve onun ailesi hiç birbirlerini tanımıyorlar.

3. Bide abiside böyle birşey yaşadığı için oda bir kızla konuşmuştu ama kız almanyadandı işte kızın babası hayır diyince kaçtılar ve o yüzden annesi ve babası hep soğuk kaldılar ondan ama abisi evli evlendiler Yani. Ve onun demek istediği şey birdaha bu şeyi tekrarlıyamam Annemi üzemem.

4. Ve biz internett üzeri tanıştımız için o diyor ALLAHın istemdiği bir yoldan gittik nasıl mutlu olucaz dedi haram işledik helal yoldan tanışmadık dedi. Bende helal yoldan gitmeyi düşünüyoruz dedim kaç kere ailemizlen konuşucaktık ama o hiç yardım alamadığı için kardeşlerinden yapamadı hep korktu. Evet peş etti...

bunları duyduğumda içim okadar parçalandı ki anlatamam. Evlenicektik dedim kendi kendime, mutlu olucaktık, ilk defa bukadar mutlu hissetim kendimi. Nasıl bukadar kolay olduğunu anlıyamadım. Bide hiç duygularını göstermeden önemli birşey değil bir şekilde konuştu. Ben zaten tutamadım kendimi ağladım. 3 ay geçmiş.. Çok şükür ilk günlerdeki gibi değilim, zaten ilk günlerde bunalıma girdim, derslerde konsantre olamadım. Sürekli ağladım, Canım hiç birşey istemedi düzgün Yemek de yiyemedim. Yani gördünüz gibi okadar umutlu ve mutluydum ki.

Birşey olmadı bıraktı pes etti... Şimdi biraz daha iyim ama.. Halen Canım acıyor erkeklere güvenmiyorum. Bazen gerçeken bir boşluk hissediyorum onunla tanışmadan hissetim gibi. Güçlü durmaya çalışıyorum, her gece dua ediyorum. Bazen düşünüyorum ALLAH bana yeter ve zaten öylede Başka şeyleri ihtiyacım yok. İşte.. İnsan yaşadıklarını unutamıyorum, sevdiği Adamı. Bide o belki farkına değildi. Ama onun Benim hayatımda olması büyük birşeydi, büyük bir rollü vardı hayatımda çünkü ilk defa... Birisi bana sevgi verdi. Beni gerçeken olduğum gibi saf seven, güvenen birisi vardı. Ama artık yok...

Gerçeken Şimdi bile bunları yazdığımda ağlıyorum. Okadar kırgınım ki... Hem onu anlıyorum Hemde 1/2 yıll şözler verip sonra pes etmesi beni Gerçeken üzdü. Bir yönden nefret ediyorum bir yöndende sanırım hala biraz da olsa ona karşı duygularım var. Eskiden okulda tanıştığım insanlar bir sevgilisi vardı, biraz kıskanırdım. Acaba nasıl birşey diye. Ama onlar okadar kolay birşey olmadığını diyorlardı, onlarda mesafe dolayı ayrılmışlardı, ama ben bir türlü anlıyamadım özaman neden pes ediyorlar diye? İnsan gerçeken birbirilerini severlerse mücadele etmeleri lazım. Demeki okadar kolay değilmiş, bunu daha çok anladım Şimdi.

Kendim bu duruma düştüm, ve o yüzden kalbi kırık olan insanları Cook iyi anlıyorum. Okadar acı vereci birşey ki, herşeyden uzak durmak istiyorsun.. Sadece mesleğini düşünmek zorunda kalıyorsun, güçlü durmaya. Ama çok şükür ALLAHIN yanımda olduğunu hissediyorum, o yüzden kendimi güvende hissedebiliyorum.

SON şey söylemek istiyorum. Ömer bana hep ben pes etmeyi sevmem, sürklı mücadele ederim diyordu. Gerçek bu ki "bu ilişkide, ben güçlü durdum ve sözümü tuttum". Artık zaten Kabul etmem lazım Zor olsada, sadece isterim onu gerçeken sevdimi anlasın ve değerimi...