Yalnızlığı Bilen Birisi Olmak...

Bu satırları uzun zamandır yalnız yaşayan birisi olarak yazıyorum. Yalnızım, evet. Evet yaklaşık üç senedir sevgilim yok, olmadı. Bazen etkilendim, etkileyemedim. Bazen etkilemiş bulundum, etkilenemedim. Bazen gerçekten sevdiğimi hissettim, sonuçsuz kaldım. Bazen yalnızlığım bana isyan ettirdi. Ama yalnızlığımla girdiğim her sınavdan daha olgun çıktım.

Evet, çok yakışıklı ya da karizmatik olmadığımı biliyorum. Ama farkındayım ki; sempatik ve kimilerinin ilgisini çekebilen bir görünüşüm var. Yani alıcı gözüyle eli-ayağı düzgünüm ben. Ama yalnızım! Serseri ya da belalı da değilim hem ben. Sakin, elinden geldiğince dürüst - ki elimden çok şey gelir bu konuda -, güvenilir biriyimdir. Bunları söyleyen ben değilim.

Birçok kızın hayal ettiği gibi; duygusalım, romantiğim mesela. Şairim yahu! Şiir, şarkı yazıyorum var mı ötesi... Yani ben kızların aradığım erkek diyerek attığı tweetlerden sayılırım. Sayılırım, çünkü asla beklentileri karşılayamazsınız. Akıllı kız da yüzde yüzünü beklemez zaten. Bence bunu bekleyen varsa da siz uzak durun hemcinslerim. Kızlar siz de başkaları için dört dörtlük olmaya çalışmayın. Kimse kimse için kendinden ödün vermesin dostlarım. Zaten bir gün aşkın gerçeğini bulunca ser vereceksiniz uğruna.

Demek istediğim şu ki; yalnızlığı bir ceza olarak görmeyin. Doğru yerinden tutarsanız en kolay sınavdır yalnızlık. Bunu henüz birkaç hafta önce yüzüne karşı 'Seni seviyorum. ' bile diyemediği bir kız için gözyaşı dökmüş biri olarak söylüyorum. Evet, bazen çok zordur yalnızlık. Ancak bu sınavı başarılı verdiğimiz takdirde ölene dek unutmuş olacağız bu kadim dostu.

Yalnızlığa isyan etmeyin dostlar, tebessüm edin. Belki de birileri sizi bir şeylerden koruyordur. Ya da belki birilerini sizden koruyordur. Sonuçta hiçbirimiz dört dörtlük insanlar değiliz, değil mi? Ancak bir şeylerin farkına vardıkça olgunlaşıyoruz.

Olgunlaşalım ki, tadımız güzelleşsin...