Aşk Sabretmeyi Gerektirir

Aşk insanoğluna adanmış belki de en güzel duygulardan birisidir. Hayatımız boyunca aşk hep bir yerde durur. Çocukken annemze babamıza aşık oluruz. Büyüyünce içimiz kıpır kıpır olmaya başlar ve tatlı bir heyecan kaplar, buna da aşk deriz.

İlk kez aşık oluruz ve bu tecrübe bizi olgunlaştırır.

Ömrümüzü adarız ona ama sonra bakarız ki gerçek aşk bu değil. Ve gerçek aşkı bulana kadar kendimize de söz verriz, bir daha kimseyi hayatımıza almayacağımıza dair.

Benim için aşk henüz bunları yaşamamış sadece platonik kalmıştır. Hep çocuklaşıyorum ve hep bir yerde kendime kızıyorum. En son bir çocuk gördüm arkadaşımın kankasıydı. Hoşlandım ondan. Gözlerinden, bakışlarından, gülüşünden, duruşundan. Sonra daha fazla tanımak istedim. İlişkimiz olsa 10 adım sonrasını düşündüm. Onca fedakarlığ değer mi diye tarttım. Sonra birgün arkadaşım bana o çocukla görüşmemem gerektiğini söyledi. Benim iyiliğimi düşünüyorsa vardır bir bildiği dedim lakin o üstü kapalı anlattı bu da benim merakımı gidermedi. Ayrıca çocuk günlerce aylarca aklımdaydı. Ben de mesaj attım çocuğa o da görüşelim dedi ve gittim yanına. Sürekli bana sevgilinin olmayışından yakındı durdu. Yani ya kızlara zaafı olan biri ve o yüzden arkadaşım bana öyle söyledi ya da aralarındaki problem yüzünden benim de zarar göreceğimi düşündü. Ama hep şunu düşünüyorum.

O çocuğu görmek için günlerce sabrettim. Sonra çocuğu görmemem gerektiğini öğrendim. Sonra da gördüm ve biraz onunla ilgili düşüncelerim yerine oturmaya başladı. Ama yine de onu düşünmüyor değilim. Bunun aşk olmadığını biliyorum. Aşk sabrettikçe bir yerde karşıma çıkacak bunu da biliyorum. Yeter ki kendinizden ödün vermeyin.