Bir Denizkızı Masalı: Bazen...

Bazen düşünürsün"kimse karşılıklı sevmeyecek mi beni?" diye.

Fazla gelir düşüncelerin yüreğine. Gözlerinden taşar kalbine sığdıramadıkların...

Bazen umutlanmak istersin "beni seviyor." diye.

Ama engel olur bir şey sana. İnanmamaya, umutsuzlanmaya çeker yüreğin seni. Çünkü kimse karşılıklı sevmemiştir senin o güzel yüreğini. Kimse tutmamıştır o yazılar yazmaktan şişen ellerini. Kimse sevgiyle doldurmamıştır ruhunun derinliklerini. Paramparça kalbinle kalmışsındır ortada.

Bazen unutmak istersin "o beni sevmiyor." diye.

Ama unutamazsın. Buna da el vermez, o senin sevgiden mahrum bırakılmış yüreğin. Ağlarsın her gece, yapabileceğin tek şey budur çünkü. Anlatmak istedikçe boğazında düğümlenir her hece, aşık olmak istememişsindir çünkü.

Küçük Denizkızı hikâyesine döner bir anda hayatın...

Seni umursamayacak bir prens için yaparsın aklına gelebilecek bütün fedakârlıkları. O prensese yaklaştıkça ses gelir sol tarafından. Kalbinin kırılma sesidir bu. Bir de geri dönüşü olmayan bir yola girdiğinin habercisidir bu.

Sesinden vazgeçmişsindir prensin için.

İçine atmış, hiç konuşmamışsındır onunla. Son zamanlarına yaklaşırken bile "Beni hâlâ sevebilir." umudu vardır içinde. Ama öyle olamayacaktır. Sana asla bakmayacak bir prens için baloncuklara dönüşmüşsündür çoktan.

Yapabileceğin tek şey ağlamaktır. Onun karşısına çıkmaya korkarsın. Ya beni ezerse, beni reddederse diye. Kaybedersin her zaman olduğu gibi. Mutlu bakışlarını gördüğün zaman ağlarsın istemsizce, niye beni sevmedin diye. Çok geçtir ama artık. Fazlasıyla geçtir...