Mesafeler Aşka Engel mi?

Sanal Aşk! Siz karar verin neyin yalnış neyin doğru olduğuna

Bir çoğumuz internetten sevgili yapma işine karşı. Hele ki kahramanlarımız farklı şehirlerde ise. Farklı şehirde yaşayanların sevgili yapmasına karşı iken bende farklı ülkeden birisini sevdim. Size başımdan geçen ve hayatımı değiştiren bu olayı paylaşmak istiyorum.

Bundan yaklaşık 1.5 sene önce facebooktan ekledim dişi kahramanım Almanya'da kalıyor. Başlarda bir anlaşmasak da zaman gectikçe düzenli konuşmaya başladık. Lakin çok bir samimiyetimiz olmamasına rağmen hal hatır soruyorduk, yazışmasak da olurdu hesabı. O zaman içerisinde sevgilisi oldu ve sevgilisi olduğu için beni sildi. Tabi buraya kadar bir şey yok, asıl mesela bundan sonra başlıyor.
1 ay sonra çocukla ayrıldılar. Beni tekrar ekledi ve özür dileyip bunu hak etmediğimi söyledi. Tabi o zamanlar çapkınlığımın zirvesinde olduğum için takmadım pek tamam dedim geçtim.

Bir süre sonra samimileşmeye başladık ben konuştuğum tüm kızları ve ne yaptığımı söyleme başladım telefondan görüşmeye başladık. Sesimin karizmatik olduğunu söyleyip benden hep şiir ya da şarkı söylememi istedi, ben de sürekli istediğini yerine getiriyordum.

Yeni bir kızla tanıştım ve o kızı dişi kahramanımıza tanıştırdım. Kızla olan bütün mahremimi anlatım kahramanımıza. Kıskançlıklara dayanamayıp benden hoşlandığını söyledi. Başta hayır desem de sonra kendi kendime düşünüp onun hayallerimdeki kadın olduğunu fark ettim ama aramızda çok mesafe vardı o Almanya'da, ben Avusturya'da kalıyordum. Buna rağmen denemekte fayda var deyip kabul ettim teklifini.

Cebimde 3 kuruş para yok, sigara parasını zor denkleştiriyordum, şimdi Almanya'ya gitme sorunu oldu. O günlerde benim için imkansızdı. Kendisinden sabırlı olmasını istedim. Bir iş bulup sonra geliceğimi söyledim. Benim için düzenli olarak iş aradı, hergün saatlerce, benim yapamadığımı o yaptı. 3 ay geçti iyi maaşlı bir iş buldum. Bir 3 ay daha geçip gitti ve artık beni beklediğini çok iyi anladım, çünkü toplam 6 ay boyunca beni bekledi sabır etti.

İlk buluşma

Beklenen gün geldi trene bindim gittim, tam 16 saat yolculuk yaptım. 8 saat gidiş, 8 saat geliş toplam 1100 kilometre. Trenden indim, etrafıma baktım yok. Biraz gecikmiş olabileceğini düşünüp o arada tuvalete hacetimi gidereyim dedim, malum heyecan çöktü :). Tren istasyonunda tuvaleti ararken merdivenleri koşa koşa çıkıyordum, bir başımı kaldırdım o!

Oolduğunu giydiği elbiseden anladım, çünkü resimlerle hiç alakası yoktu. Resimlerden daha güzeldi yemyeşil kocaman gözleri bana bakarak. İşte o an kilitlendim kaldım. Aşkım diyerek gelip sarıldı bana. Ben hala şokun etkisinde olduğum için sarılmadım bile. Şoku atlamam, doğru düzgün konuşmam bir ön dakikamı aldı.

Kendi kendime "ulan bu güzel gözlerin sahibi ben miyim?" diyordum.

Çünkü bunu hak etmediğimi düşünüyordum, o kadar güzeldi. İşte o gün hayatımın en iyi günleri arasındaydı, ve ben bir daha aşık olmuştum. Hiç tanımadığınız sokakları sevdiğiniz kadınlar yürümek ap ayrı bir güzel. 4 saat sonra trene binip tekrar gittim, yaptığım masrafın hesabı bile yok :D

İkinci buluşma da aynısı oldu. 3. Buluşmada ise dişi kahramanımız kaldığım yere geldi ve bir gece kaldı. Bütün gün boyunca oturduk, sohbet ettik, ağladık, güldük ve işte o zaman anladım. Leyla ile Mecnundan da öteydi bizim aşkımız, biz kilometreleri aşıp geldik, bütün sorunları aşıp kavuştuk. Üstelik ben Kürdüm, o Türk! Onun ailesinin benden haberi var ama bizim ailenin yok. Bizim aile kolay kolay kabul etmeyecek bu olayı. İşte o yüzden asıl vericeğim savaş şimdi başlıyor.

Kimseye anlatamadığım için buraya yazayım dedim. Belki birilerine faydalı olur, aşk için uğraşmak gerektiğini anlamış olurlar.

Buraya kadar okuduysanız ne mutlu bana Pek fazla türkçem olmasa da aşkın ve sabrın mesafeleri aşacağını anlatmaya çalıştım.