O Benim En Yakın Arkadaşım!

Önceden belirteyim niyetim kendimi acındırmak değil. Artık içimde kalamayacak kadar beni boğan şeyleri bir nebze paylaşmak...

Ben çok mutlu bir çocuktum. Herkes imrenerek bakardı. Benim yerimde olmak ve benim hayatımı yaşamak isterdi. Sonra büyüdüm ve cehennemim başladı. Çok da büyümemiştim aslında. Sadece 14 yaşındaydım. Aşırı derecede başarılı bir öğrenciydim. 5 yaşımdan beri sevdiğim çocukla beraberdim. Ailem huzurluydu.

Bir gün öğlen teneffüsünde her zamanki gibi yemeğimi aldım ve arkadaşlarımla hoşlandığımız çocukların maç yaptığı yere gidip oturduk. Elimde ayranım vardı. Birden top geldi ve saçlarım, kıyafetlerim hepsi beyaza bulandı. Herkes gülmeye başladı. Gözüm ona kaydı. Gülmekten karnına sancı girmişti. İğrenç hissettim. Koşarak kaçtım orada. Halamı aradılar. Bana serbest kıyafet getirdi. Üzerimi geçiştirdim. Pollyannacılık oynuyordum bu yüzden iyi yönden baktım. Herkes okul kıyafetiyle ama benim üzerinde en sevdiğim kıyafetlerimden biri var.

Eve gidince bilgisayarımın başına oturdum. Facebook'uma girdim. Bir sitede bir resim vardı. Erkek kızı kucaklamıştı ve altında "Belki bir gün biz de..." yazıyordu. Profilinde paylaştım. Cevap veya tepki vermedi. Birkaç gün sonra tekrar paylaştım. Beni engelledi ve beni sevmediğini anlamamı söyledi. Evet belki daha küçüktüm ama sol yanımın acısı her şeyden büyüktü. Çok zorlandım. Her gece gizlice ağladım.

Ailesi beni çok severdi. Babasına mesaj attım. Barışmak istediğimi onu sevdiğimi söyledim. Onunla konuşurum dedi. Sonra annemler bir gün eve geldiğinde çok farklılardı. Gözlerinde hiç görmediğim bir şey vardı ve çok korkutucuydu. Bana defalarca bağırdı ve yaşıtlarımla konuşmamı, onlar gibi davranmamı istedi. Yapamadım çünkü ben çok daha olgundum. Halam benim kurtarıcım gibiydi. Okuldan hemen oraya giderdim. Akşam eve zorla dönerdim. Atlattım. Geçip gitmişti. Arkama dönüp baktığımda hiçbir şey olmadığını gördüm. Hiç acı çekmemiştim sanki. Birkaç yıl içinde bir sürü kişiyle çıktım. Bağlanma sorunum vardı. 1-2 aydan fazla aynı kişi ile berabelr olamıyordum. İki kişi vardı. Benim yüzümden o kadar çok birbirleriyle karşı karşıya gelmişlerdi ki birbirlerinin en yakın arkadaşı oldular ve benim üzerime gelmeye başladılar. İkisi birden hayatımdan defol git dedi. Yıkıldım. Biri kardeşim gibiydi. Arada sevgili olur ayrılırdık ama hiç kopmazdık. Etle tırnak gidiydik. Diğeri de ilkokuldan arkadaşımdı. Sevgilim oldurdu. Terk ederdim. Sonra dönerdim. Hep kabul ederdi beni. Hiç reddetmezdi.

İki-üç ay aradım, mesaj attım, darladım. Öğrendim ki başkasına aşıkmış. Hem de o kıza! Burcu'ya! Eskiden en yakın arkadaşımdı. Sonra aramız bozuldu. Bu sırada kardeşim gibi olanla başlamıştık. Kenetlenmiştik birbirimize. Bu sefer bizi kimse ayıramazdı. Sonra öğrendim ki Burcu ona asılmış. Sevgili oldular. Aşk dörtgeni oluşmuştu aramızda. Burcu ile ayrıldılar bir süre sonra. Çok kısa sürmüştü ilişkileri. Bu sırada bir şey fark etmiştim. Kardeşimi kıskanıyordum. Olmaz dedim. O benim en yakın arkadaşımdı. Kendime yediremedim. Ne kadar inkar etsem de ben ona aşıktım! Bunu ona söyledim. Tüm cesaretimi toplayıp. Bana inanmadı. İnanmak istemedi. Şaka yaptığımı düşündü. Üstelemedim ama bunu her seferinde tekrarladım. O da her seferinde güldü. Aramızda sorunlar oldu ve beni ben yapan şeylerden vazgeçmemi istedi. Kabul etmedim.

Birkaç hafta sonra mesaj attım, yalvardım. Ne de olsa onu çok seviyordum! Kabul etmedi. Bana yeni bir dünya kurduğunu ve orada yerim olmadığını söyledi. Onu yam bir yıl bekledim... Her şey geldi ama o... Hiç gelmedi... Yine mesaj attım. Tamam barışalım dedi. Sonra ben yapamıyorum içinden gelmiyor dedi. Sonra hep aklımdan geçen o soruyu sordum:

"Eğer ben daha ilk başta değişmeyi kabul etseydim... Bu hale gelir miydik?"

Bunun kader olduğunu söyledi. Kabullendim ve fark ettim ki artık onu düşündüğümde sol yanım acımıyordu. Şimdi aradan birkaç yıl daha geçti. Şimdi... bir evin zilini çalıyorum. Kapıyı açan kişi de... O. El sallıyorum şirinlik yaparak. "Çok geciktin. Meraklandım." diyor bana sarılarak. İçeri giriyorum ve bir çocuk sesiyle birlikte hayallerim kim bilir kaçıncı kez yine yıkılıyor. Kalbim açıyor.

"Hala sonunda geldin! Seni çok özlemişim..."

Saçlarımı kokluyor çocuk. Yıllarca kendimden gizleğim gerçek de gün yüzüne çıkıyor. Kalbim secmekten hiç vazgeçmedi aslında... Beynim bana bir oyun oynadı... Sonra içeriyi bir kadın sesi dolduruyor.

"Hayatım kim gelmiş?"

Yutkunmamaya çalışarak bağırıyorum.

"Selam Burcu!"

Koşarak geliyor ve bana sarılıyor sevinçle. Ardından da bağırıyor.

"Nasıldı orası? Ben gitmeliydim! Havaalanına gelemedik. Kusura bakma."

O an fark ediyorum. O benim hayatımı çalmıştı ve ben de karşılığında onunkini. Ben istediğim, hayal ettiğim hayatı o yaşarken ben de onun istediği, hayal ettiği hayatı yaşıyorum. Birkaç saat sonra kulağıma "Sana bir haberimiz var." diye fısıldıyor sevdiğim adam. Burcu meraklı gözlerime daha fazla dayanamayarak açıklıyor. "Bir bebeğimiz daha oluyor!" En sonunda da ekliyor kindar bir şekilde....

"Kız olduğu için adını Dünya koymaya karar verdik."

Şaşırıyorum. Neden onca isim arasında benim adım? Ben sormadan Burcu cevaplıyor.

"Bunu kocam istedi. En sevdiği... onunlayken ne yaparsa yapsın mutlu olduğu... ve ileriyi düşündüğü tek sevgilisinin adıymış. Ne tesadüf ki (!) benim de kabusum bu isimdeydi. Hala bile kocamla aramızda görünmez duvar olsan kadın. Sen!"

Ağlamaya başlıyorum. Nikah şahidiniz değil gelin,l ben, hayalinin ülkesine giden ben değil sen olmalıydın. O sırada az öncekileri duymamış olan minik Ege kucağıma gelip oturuyor.

"Ağlama hala. Sana bir şey söyleyeyim mi? Sen bilmiyorsun ama bana adımı senin sayende vermiş babam. Bir hayal kurmuşsunuz yıllar önce... Ne kadar sorsam da aanlatmıyor. Sen anlatır mısın?"

Elinden tutuyor ve "Sen uyu. Sonra anlatırım." diye odasına götürüyorum. Ona masal okurken de içimden geçiriyorum:

"Sana anlatamam miniğim. Babam ve benim evlenince oğlumuza bu adı vereceğimizi nasıl söylerim?"