Can Öyle Acır ki Bazen

Seversin, üzülmesin diye saklarsın; kırılırsın o kırılmasın diye saklarsın; yanarsın o yanmasın diye susarsın; o bağırdıkça kızdıkça üzdükçe tereddütsüz içine atarsın...Ve bir gün farkedersin korkmaya başladığını...Artık onunla konuşurken mutlu olmadığını...O aradıkça yazdıkça canının acıdığını. Birşeyler eksiktir artık bilemezsin. Bu sefer de kendini yiyip bitirirsin. Ne oluyor bana, sorun ne, sorun kim, tamam olmayan şey ne?... Ne olduğunu bilemezsin ama içinde artık birşeylerin biriktiğini hissediyorsundur...Ve zamanla dayanamamaya başlarsın, taşacaktır o tutamazsın, engel olmazsın. Ve patlar eninde sonunda. Önünde ne varsa sürükleyip götürür. Bütün çürümüş duvarları kökünden söker. Bir de bakarsın ki sen de o akıntının içerisindesin. İşte ey insan dön bir bak aynaya bunlar içindeki sessiz haykırışların sana ödettiği bedel...