Sevgi Bencil ve Görecelidir (!)

dude bir bence de senden gelmeli artik, yoksa benden mi gelsin?

karafatmayı cevabı yazarken uydurdum ve farazi bir düzleme çektim; hayali bir arkadaşın yardımına ihtiyacım vardı, ama hakkında konuşabiliriz tabi. yazıyla ilgili kısmı da burası aslında, sevmediğim bir canlıyla arkadaş olabilmem çelişkili görünse de bunu zihnimde yapabiliyorsam gerçekte de yapabileceğim anlamına geliyor, çünkü herşey önce fikirdir. bencenin yorumu aslında bu kısım, eleştiri de denebilir. gerisini ise sallama laflardan ve tahminlerden ibarettir, gerçek olsaydı hayatta kalma dürtüsüyle sallanan ve etrafı kolaçan eden bir uzuvdan öteye geçmezdi o bıyıklar, o hayatının devamına bakardı ben ona duyduğum sevgiyle kalırdım. bu açıdan bakınca da pek bencilce görünmüyor :/ iyice karıştı di mi :(

keşke karıştırmasaydım düz olmak iyidir. evrenseldir ama standardı olamaz. yani herhangi bir hissiyatın olamaz diye genelleyeyim hem istediğin kısıtlamadan çıkaralım. hisler günlük veya anlık şeylerdir karışık bir sırayla yaşarız. başka bir düşüncem yok. misal bir yakınımız öldü diyelim üzülürüz, ama aynı gün biri daha ölürse hayat çok daha fazla üzerimize gelmez, üzüntümüz git/gel arasında kalır acımız artarsa da his aynı olduğu için kendi uç noktalarında yaşarsın en fazla. hatta hava sıcaktır ve önceliğin bedensel şikayetlerin bile olabilir; zaten hava sıcak bir de bunlar öldü. ya da birini seviyorsun diyelim, bunu en derinlerinde hissetsen bile o gün boktan bir gündür ve kimseyi sevesin yoktur. işte o gün kayış kopar karafatmayı öldürürsün, başka faktör yoksa da öldürürsün ama içinde bir hayata son vermenin üzüntüsünü daha derinden duyumsarsın. özetle standartlara karşıyım. yine karıştı ya :(

verdiğin örnekte müsvedde dediklerin hani, onları kötü örnek olarak sayıyorum ve değerlendirmeye almaya değmiyor bence. boş insanların boş tavırları.
dayımın öldüğü günü hiç unutmam annem dedem vb bir sürü yakınımızın bir gecede yıllarca yaşlandığını gördüm yüzlerinde. üzerinden çok sene geçti o gün ne soğuktu demişti annem, halbuki o gün kederden başka bir şey yoktu yüzünde. yani hayat devam ediyor ve bakmamız gereken bir bedenimiz var; çektiğimiz her sıkıntı gözümüzü kör edecek düzeyde olmuyor, ellerimiz üşümeye veya koltuk altlarımız terlemeye devam ediyor. belki daha önemli bir olay var ortada ama gerçek de bu, basite indirgemek değil hayatın akmaya devam etmesi sadece.
dediğim gibi karışık bir sırayla yaşarız hisleri, günün berbattır hissettiğin şey öfke veya bıkkınlık olabilir, bu birini sevmene tabi ki engel değildir ama o gün ikici planda da kalabilir. aynı şeyi hep aynı yoğunlukta hissedemeyiz, antidepresan bağımlıları gibi benzer hislerde çakılı kalamayız, gibi gelir bana :/

konu içinde aslında, bencillik kısmının ve standardının üzerinde durduk. ölünün arkasından üzülme konusu da birini sevmenin türevi hisler, sevmezsen üzülmezsin. rica ederim :)