Birini Gerçekten Sevmekle Ona Alışmak Arasındaki 5 Farkı Anlatıyorum

Bazı ilişkiler bitince insan şunu ayırt edemiyor: Onu mu seviyordum, yoksa ona mı alışmıştım? Çünkü alışmak da güçlü bir duygu. Rutine bağlanmak, birinin hayatında sabit olması, mesaj saatlerini ezbere bilmek… Bunlar sevgiyle karışabiliyor. Ama arada ciddi farklar var.

1) Sevgi Kişiye Odaklıdır, Alışkanlık Düzene

Gerçek sevgi, karşıdaki insanın kim olduğuyla ilgilidir. Onun karakteri, düşünme şekli, hayata bakışı seni etkiler. Alışkanlıkta ise daha çok düzen vardır. Sabah mesajı, akşam araması, hafta sonu planı… Kişi değişse bile o boşluğu dolduracak biri olsun yeter gibi hissedilir.

2) Sevgi Geliştirir, Alışkanlık Sabitler

Sevdiğin biri hayatına katkı sağlar. Düşünce yapın genişler, bazı yönlerin güçlenir. Alışkanlıkta ise ilişki çoğu zaman otomatik pilota bağlanır. Ne çok kötü ne çok iyi; sadece devam eden bir düzen vardır. Heyecan değil, konfor ön plandadır.

3) Sevgi Özgürlük Alanı Tanır, Alışkanlık Kaybetme Korkusuyla Beslenir

Gerçek sevgide karşı tarafın alanı tehdit gibi algılanmaz. Kendi hayatı, arkadaşları, bireysel zamanı vardır. Alışkanlıkta ise “ya giderse?” kaygısı daha baskındır. Kişi gitmesin diye ilişki sürdürülür, mutlu olunduğu için değil.

4) Sevgi Bittiğinde Özlenen Kişidir, Alışkanlıkta Rutin

Bir ayrılık sonrası kendine şu soruyu sormak netleştirici olur: Onu mu özlüyorum, yoksa birlikte yaptıklarımızı mı? Sevgi varsa özlenen şey onun varlığıdır. Alışkanlıkta ise boşluk daha çok günlük düzenin bozulmasından kaynaklanır.

5) Sevgi Seçimdir, Alışkanlık Kolaylıktır

Sevgi bazen zor zamanlarda bile bilinçli bir tercihtir. Emek ister. Alışkanlık ise konfor alanıdır; değiştirmemek daha kolay olduğu için sürer. Çoğu insan sevmediği halde alıştığı için kalır.

İkisi birbirine çok benzer görünebilir. Ama biri kalpten gelen bir bağdır, diğeri düzenin sağladığı rahatlık. Asıl fark, kişi hayatından çıktığında değil; hayatındayken nasıl hissettirdiğinde ortaya çıkar.