Ruhunuza Sinmiş Bir Kokuyu Asla Unutamazsınız

Hani derler ya, bir insanın sesi gider, gün gelir görüntüsü bile gider diye. Haklılar. Hatta üstünüze sinmiş kokuları bile unutursunuz. Lakin ruhunuza, en derinlerinize kadar işlemiş bir kokuyu asla unutamazsınız.

Küçükken korktuğumda, yorganın altına sığınışımsın sen.

Gece olduğunda, korkular etrafımı sardığında bütün bedenimi yorganın altına sokardım. Yorganın altındayken zarar görmeyeceğim inancıyla, çocukluk işte. Sana sarıldığımda, senin kolların arasında nefes aldığımda da aynı çocukluk battaniyem gibi sana sığındığımı hissediyorum, sevgili. Korkusuzca, en saf halimle. Bütün çocukluğumla.

Sabah uyanır uyanmaz yaktığım ilk sigaranın, ciğerime dolan dumansın sen.

Öylesine başımı döndüren, öylesine alışkanlık haline gelen. Zamanın ötesinden geldiğini düşündüğüm bir his ile bütün bedenimi, ruhumu mahveden. İçimi tir tir titreten.

Yağmurdan sonra her nefes alışımda, burnuma dolan kokusun sen.

Huzur dolu, aşk dolu, bütün kaslarımı gevşeten, mutlulukla dolduran o yağmur kokusu sensin. Dünyadaki hiçbir şeye değişmeyeceğim tek koku, senin kokun sevgili. Sonsuza kadar boynunda kalsın yüzüm, sonsuza kadar ellerinde kalsın ellerim.

Dinlediğim bütün şarkıların sözlerin anlamısın sen.

Şarkılarda bahsedilen yegane aşk sensin. O aşka anlam kazandıran, ruhuma güç katan tek kişisin sen. Kaybetme korkusuna sebep olan kalbimsin, tıpkı bahsedildiği gibi, hiç ısınmayan ellerimsin sen.

Parmaklarımdan dökülen kelimelerimin ilham perisisin sen.

Yazılarıma anlam, anlamlara şiir, şiirlerime duygu katansın sen. Umudum, ümidim, hayalim, gerçeğim. Her şey kelimesinin anlamısın, sevgili.

Anlamını asla yitirme. Asla.