Hayatınız da satmaya kıyamadığınız bir eşyanız oldu mu?

Ehliyetimi yeni almıştım.

Araba alacak param yoktu.

Bir gün dedem beni yanına çağırdı.

Apartmanın önünde yıllardır kullandığı eski arabası duruyordu.

Çocukluğumdan beri o arabayı bilirdim.

Beni okula onunla götürürdü.

Bayramlarda memlekete onunla giderdik.

Arka koltuğunda uyuyakalır, eve geldiğimizde dedem beni kucağında taşırdı.

Anahtarı avucuma bıraktı.

“Artık sen kullanırsın.” dedi.

Önce şaka yaptığını sandım.

“Dede, bu senin araban.” dedim.

Başını salladı.

“Benim işim bitti. Şimdi sıra sende.”

Araba eskiydi.

Boyası solmuştu.

Kapılarından biri zor kapanıyor, kaloriferi bazen çalışmıyordu.

Arkadaşlarım,

“Bunu sat, üzerine para koyup daha yenisini al.” dediler.

Haklıydılar belki.

Ama onlar o arabaya baktığında eski bir otomobil görüyorlardı.

Ben ise dedemin direksiyondaki ellerini görüyordum.

Torpido gözünde hâlâ onun kullandığı mendiller vardı.

Dikiz aynasında yıllar önce taktığı küçük nazar boncuğu sallanıyordu.

Radyonun düğmesinde parmağının izi kalmış gibiydi.

Arabayı ilk kez tek başıma kullanacağım gün dedeme,

“Gel, beraber bir tur atalım.” dedim.

Yan koltuğa oturdu.

Emniyet kemerini taktı.

Bir süre hiç konuşmadı.

Sonra camdan dışarı bakarak,

“Ben bu arabayla seni hastaneden eve getirmiştim.” dedi.

O anda direksiyonu biraz daha sıkı tuttum.

Çünkü artık kullandığım şeyin yalnızca bir araba olmadığını anladım.

O otomobil, ailemizin yıllarca biriktirdiği anıların içinden geçiyordu.

Dedem birkaç yıl sonra vefat etti.

Araba hâlâ bende.

Bazen masraf çıkarıyor.

Bazen yolda bırakıyor.

Çevremdekiler hâlâ satmamı söylüyor.

Ama kontağı her çevirdiğimde dedem yan koltuğa oturmuş gibi hissediyorum.

Bazı eşyaların değeri piyasada yazmaz.

Çünkü bazı şeyler metalden, kumaştan ya da paradan oluşmaz.

İçinde çocukluğun vardır.

Sevdiğin birinin sesi vardır.

Bir daha yaşayamayacağın günler vardır.

Bu yüzden o araba benim için eski değil.

Geçmişim kadar kıymetli. (Alıntı)