Çocuğu olmayan ve 20'li yaşların sonu 30'lu yaşlardaki kişilere soruyorum. Çocuklu, bebekli insanlar gördüğünde ne düşünüyorsunuz?

Ben başlayayım konuşmaya. 20'li yaşların başındayken çocuklu, bebekli insan gördüğümde benim için pek bir anlam ifade etmiyordu. Nötrdüm ve kendime bebek sahibi olmayı falan yakıştırmıyordum. Ama 30'lu yaşlara geldiğimden beri şu an mesela 32 yaşındayım. Bebekli çiftler, bebekli kadınlar görünce sevesim, ilgilenesim geliyor. Bebek sahibi olmayı istediğimi hissediyorum. Ama çocuklar biraz böyle büyüyüp 10'lu yaşlara gelince etkisi azalıyor. 10'lu yaşlardaki bir veleti sevmeyi düşünmüyorum, içimden gelmiyor. Bir de anne babalar sokakta dışarıda çocuklarına kızmaktan korkuyorlar. Kötü anne, kötü baba gibi algılanırım diye çekiniyorlar. Çocuk da bunu bildiğinden şımardıkça şımarıyor. Ben olsam yaramazlık yaptığında saçını çekme, kulağını çekme, bir tokat atma ya da çimdikleme gibi şeyleri yaparım bence. Bunları yapmazsan çocuk doğru davranışla yanlış davranışı anlamıyor. Öğretmenim bu arada. Pedagoji biliyorum ve bu tarz şeyleri çocuğa "ZARAR VERMEDEN" hafif cezalandırma olarak, yanlış bir hareketinde yapmayı normal görüyorum. İsteyen linçlesin. Ben de böyle büyüdüm. Şimdi doğru düzgün, aklı başında bir insan oldum.