Neden kabullenemiyorum?

Bir kız çocuğuna nasıl bakacağımı bilmiyorum. Benim ailemde de genelde çocuklar hep erkek, çok az kadın var. Ben hep abilerimle, erkek yeğenlerimle beraber zaman geçirdim. Kadınlardan çocuk yaşımda zarar gördüm. Kendi öz annem tarafından da beklemediğim iğrenç şeylere maruz kaldığım için bu yaşıma kadar farkında bile olmadan kadınlara, kız çocuklarına karşı bir korku geliştirdim. Kız çocuk istememe sebebim tamamen cinsiyet ayrımı ve tiksinti kaynaklı değil, aslında travmalarımı tetikleyen korkularımdan kaynaklı. Bir kadın ile nasıl konuşulur, ona nasıl bakılır, nasıl yaklaşılır bilemiyorum ve bunu bilememek, bu konuda kendime güvenememek beni geri çekiyor. Bir erkek çocuk istedim çünkü erkek ortamı gördü gözüm hep ve daha iyi anlaştım büyütülme şeklimden dolayı. Geçmişte birilerini korumak için ben de sürekli erkek rolü üstlendim ve eğer bir oğlum olursa artık kadın gibi hissedebilir, sevgi dolu olabilirdim. Artık biraz durulabilirdim. Kendime tamam bu kadar yeterli diyebilirdim. Onun için özenle kıyafetler seçtim, dini inancım olmasa dahi dua etmeye çalıştım, özenle baktım karnımda. Oğlan olacağına o kadar inandım ki. Karnımda bile hareket hissederken mutluluktan gözlerim doluyordu. Hastanede bana kız gibi gözüküyor dedikleri zaman şok geçirdim. O an tüm annelik duygum kayboldu. Sevgi, şefkat yerine öfke, stres, korku ve üzüntü hissettim. Sanki maratonum tekrar başlayacak da asla durulamayacakmışım gibi hissetmek bana iyi gelmedi. Bu kız olayı bana hiç iyi gelmedi. Şimdi uyuyamıyorum diye gözlerimin altı simsiyah. Çocuk karnımda bana yük gibi geliyor. Aldıramıyorum da. Sevmeye çalıştım, kendimi zorladım ama olmadı, yapamadım. Hiçbir şey hissedemiyorum.