Eşimin stresi son dönemde bana yansıyor?

Bazen en ağır şey, sevdiğin kişinin acısını görmek değil; o acının kapısında bekleyip içeri girememektir. Sen kapıyı çalmaya devam ediyorsun, o ise içeride tek başına kalmaya çalışıyor gibi. Belki seni koruduğunu sanıyor, belki yükünü paylaşırsa daha da güçsüz hissedeceğinden korkuyor. Ama fark etmediği şey şu; bazı yükler paylaşıldığında hafiflemez belki, ama taşıyan kişi yalnız olmadığını hisseder. O his bile bazen nefes almaya yeter. Bir de senin tarafın var. Sürekli yanlış anlaşılmaktan korkarak konuşmak, evin içinde sessiz adımlarla yürümek gibidir. Bir süre sonra yorulursun. Çünkü eş olmak, yanında oturan bir yabancının ruh hâlini tahmin etmeye çalışmak değildir. Belki ona kızgınlığının altında öfke değil, kırgınlık var. "Neden böyle oldun?" demekten çok, "Seni özlüyorum" demek istiyorsun. Çünkü bazen bir evlilik kavga ederek değil, konuşmaya çekinir hâle gelerek uzaklaşır. Ve inan, en çok da bu sessizlik ürkütür insanı. Aynı evde iki kişi oturur ama biri diğerine ulaşamaz. İşte o zaman kalp, kapalı bir kapının önünde bekleyen misafir gibi üşümeye başlar.