Empati gerçekte ne kadar koşulsuz ve içimizdeki çocukla nasıl bağlantılı?

Konuyla ilgili yapılan analizi yarın okuyup size yanıt vereceğim.

Yani, sizin görüşünüze göre, koşulsuz sevgi sadece çocuklukta mı geçerlidir?
Yani, size göre koşulsuz sevgi sadece çocuklukta mı geçerli?
Ama yetişkinlikte de saf duygusal yankı yok mu? Ayna nöronları hakkında ne diyebiliriz?

Sizin belirttiğiniz noktaları tekrarlayacağım:

Yetişkinlikte, koyduğumuz sınırlar ve ayırt etme yeteneğimiz aracılığıyla koruyucu mekanizmalarımızı güçlendirdiğimizi söylüyorsunuz:

Bu nedenle, maddi dünyada koşulsuz empati bir tehlikedir ve alışılmış konfor alanının dışına çıkmak bu özveri- yetişkinlikte gerçek bir sorun haline gelir.
Dolayısıyla, belli bir noktaya kadar empatik oluruz ve gerçek bir tehlike veya aşmak istemediğimiz bir sınır hissettiğimizde, empatiyi kapatırız.

Ancak özgecilik, bazı yetişkinlerde bulunan koşulsuz empatidir: bir tür evrenselcilik; kişinin beynini başkalarına sevgi duymaya eğiterek empatik bir varlık haline gelmesi ve insanlığa sevgi aktarması. Bu, çocukken herkesi seven ve yetişkinlikte gerekli mekanizmalarla başa çıkmayı öğrenerek çocuksu insanlığını korumada uyum bulan, korunmuş iç çocuk arasında bir köprü gibidir. :) Cevabınızı bekliyorum. Yorumunuz için teşekkür ederim.

Özgecilik, koşulsuz empatinin itici gücüdür; özgecilik olmadan empati olmaz ve koşulsuzluk, kişinin belirli bir kişisel çıkar gözetmeden, başka bir insana duyduğu sevgiyle hareket ettiği özgeci eylemlerde referans noktasını bulur.

Şimdi, elbette, başkaları için hareket ederken insan olmak ve özverili davranmak asil bir şeydir: özverili iyilik eylemleri her zaman bir tür koşulsuz empatiye yol açar. Kalpleri bu şekilde çalışan insanlar vardır; içlerinde evrensel sevgi hüküm sürer. Çocuklar melek gibidir çünkü bu özelliğe sahiptirler; kendi gerçek koşulları olmadan seveceklerdir: ırkçılık, sosyal farklılıklar ve önyargılar o yaşta henüz mevcut değildir. Dengeyi ve uyumu severler. Ama elbette, bahsettiğiniz bilinçli ve bilinçsiz yönlere katılıyorum. O zaman soru şu oluyor: koşulsuz olan şey, kişinin başkalarına karşı empatik bir şekilde davrandığı eylemlerin tamamen bilinçli veya bilinçsiz olmasına bağlı olarak farklılaştırılmalı mıdır?

Lütfen, koşulsuz empati ve özgecilikten bahsederken, telafi edici özgecilikten değil, gerçek ve hakiki özgecilikten bahsettiğimi unutmayın.

O halde, özgeciliğe erişebilmek için içimizdeki çocuğu iyileştirmemiz gerekmez mi? Travmalarımı en üste koyarsam, kendime gerçekten adalet sağlamış olur muyum, yoksa sadece kendime bakan ve kesinlikle başkalarına bakmayan yaralı bir çocuk olduğum bahanesiyle kendimi insani bir bakış açısından mahrum mu bırakıyorum?

Söylediklerinizde bir nokta var: İnsanlar genellikle önce kendileri için şefkat ararlar, ancak bencillik mutlak değildir. Çok hassas ve içe dönük biriyseniz, kendiniz üzerinde çok fazla düşünme eğiliminde olursunuz. Zihinsel ve entelektüel kalıplar genellikle paylaşılanlardan ziyade içsel olduğunda, kendinize çekilme ve kendinizi en üste koyma, başkalarını arka plana atma eğiliminde olursunuz.

Koşulsuz sevginin, kendinizi iyileştirmeden gerçek olamayacağına katılıyorum. Ancak acı çeken ve bakıma ihtiyaç duyan birini diğerinden ayıran şey, bazılarının kendi yüklerini taşımayı ve iyileşme yolunda kendi yollarını aramayı başarırken, aynı yaralara sahip olmasalar bile başkalarıyla nasıl iletişim kuracaklarını ve onlara nasıl yardım edeceklerini bilmeleridir. Bu, bir çocuğun çocuklukta doğal olarak başardığı şeydir; bazen tam olarak anlamadan, sevgi ve dayanışma duygusuyla hareket eder ve diğer çocuklara yardım eder.