Ölüm ne büyük bir acı değil mi, ne büyük bir sınav?

Aşamadığım ve kabul edemediğim bir olay ölüm. Parfümünü yastığıma sıkıp uyuyorum, her sabah kalktığımda telefonu kontrol ediyorum ve her ay doğduğu yere gidip göğsüme taşları bastıra bastıra ağlıyorum. Şimdilerde biraz daha geçmişti oysa ki ama ilk tanıştığımız zaman yaklaştıkça sanki kaybettiğim ana geri dönecek gibiyim. Uykularım şimdiden kaçmaya başladı. Özlüyorum ama özlediğim kişi artık telefonu açamaz.

Öyle güzel kara gözleri vardı ki, sanki yaratan iki güzel inci işlemiş. Evrendeki her kötüden beni korusun diye yaratılmıştı sanki elleri, kolları. O kadar kuvvetliydi ki maşallah, bir o kadar da merhamet vardı yüreğinde. Gücünü hiç kötüye kullandığını görmedim. Şimdi bahsederken bile içim acıyor ama öldüğünden beri tek kelime dâhi etmedim bu ölüm üzerine. Acaba hata mı yaptım diyorum yas tutmayarak. Şimdi tüm acı beni boğuyor gibi. Yine de zamanın geçmesine seviniyorum, ilerleyen her dakika beni onun yanına götürüyor.

Umarım kimse sevdiği eşini, dostunu veya aile ferdini erken zamanda kaybetmez. Umarım herkes son dakikasına kadar sevgi ile yaşar.