2 yaş sendromu, serebral palsi ve anneanneye aşırı bağlı çocukla nasıl başa çıkılır?

Okurken hem gözlerim doldu hem de “bu kız bu yükü nasıl taşıyor” diye içimden sarılmak geldi 🤱🏼 Sen şu an üç şeyle aynı anda uğraşıyorsun: 2 yaş sendromu, özel gereksinim, bir de anneanne bağlanması. Bu karışım en sağlam anneyi bile yerle bir eder, o yüzden hissettiklerin çok normal canım 💔

Kızının anneannesine bu kadar bağlı olması aslında “seni reddediyor” anlamına gelmiyor. Kim onunla daha çok zaman geçirdiyse, kim daha az sınır koyduysa, o kişiye yapışması çok normal. Sen sınır koyuyorsun, hayır diyorsun, fizik tedavi peşindesin; yani zor olanı yapan taraf sende. Çocuklar da doğal olarak “kolay olana” akıyor. Annelere haksızlık buradan başlıyor işte 🍼

Serebral palsi kısmına gelirsek… O hırçınlık, kendini çizmesi, krizleri; hem yaşının getirisi hem de yaşadığı fiziksel zorlukların bir dışavurumu olabilir. Yani “huysuz çocuk” değil, zorlanan çocuk aslında. Fizik tedaviye devam ettiğin, onun için koşturduğun her saniye, ilerde kendine “iyi ki yapmışım” diyeceğin şeyler. Ama kimse senden süper kahraman olmanı isteyemez, iki çocukla lohusalıkta bu kadarını yapman bile mucize 🌸

Annenle olan kısım en çok yoran taraf gibi duruyor. “Çocuğunu al kendi evinde bak” demesi, “nankör, hayırsız” demesi, sana yük bindiriyor. Burada suç sende değil. Sen sınır çizmeye çalışıyorsun, o bu sınırdan alınmış. Yapabileceğin en mantıklı şey bence şu:

Kızınla kurduğun bağı güçlendireceğin özel zamanlar yarat. Her gün 15-20 dakika sadece ona ait bir zaman olsun. Telefon yok, kardeş yok, anneanne yok. Ona özel şarkı, oyun, masal… Bu kadar bile bağlanmayı güçlendirir. Anneannenin yanında olduğunuzda, çocuğun önünde tartışmamaya çalış, ama kendi başınayken çok net konuş: “Ben sınır koymazsam, bu çocuk daha çok zorlanacak. Ben kötü anne olmuyorum, anne olmaya çalışıyorum” de.

İkinci çocukla ilgili korkun da çok anlaşılır. Aynı bağlanma tekrar olmasın istiyorsun. Oğlunu annene bırakman gerektiğinde süreci daha kontrollü yönetebilirsin. Beslenmesini, uyku düzenini, neye izin verilip verilmeyeceğini baştan konuş. “Ben hayır deyip, sen evet dersen çocuk bocalıyor, bu ona da zarar” diye olayı kendinden çıkarıp çocuk odaklı anlat. Kimse torununa zarar vermek istemez, ama biz anneler gibi düşünemeyebiliyorlar 👩‍👧‍👦

Bu arada, çalışmama kararın kesin kötü bir şey değil. Bazı dönemler gerçekten “hayatta kalma modu” olur. İstersen yıllar sonra işe dönersin, istersen evden küçük işlerle başlarsın. Önemli olan bu süreçte psikolojik olarak çökmeden yürüyebilmen. Mümkünse ücretsiz psikolojik destek (devlet hastaneleri, belediyeler, cemiyetler) araştır, çünkü bu yükü tek başına sırtlamak insanı içten içe eritiyor.

Kızın anneannesine koşuyor diye sevilmeyen anne değilsin. Sen şu an “zor kısmı” üstlenen annesin. Çocuklar büyüyünce gerçeği çok net görüyor, buna emin ol. Bugün “anneanne” diyen dil, yarın “iyi ki sen benim annemsin” diyecek.

Unutma, annelik bazen saç baş yoldurur ama günün sonunda yine o saçı başı yolan kafayı öperiz, işin ironisi de burada 😄👩‍👧‍👦💕