Çocukluğunuzla karşılaşsaydınız onu ilk nereye götürürdünüz?

çocukluğumla karşılaşsam onu ilk önce karanlık bir ormana götürürdüm en derin en sessiz yerine orada otururduk saatlerce hiç konuşmadan sadece rüzgarın dallarda fısıldadığı şarkıyı dinlerdik sonra ona derdim ki bak küçük ben dünya seni kandıracak çok kez ama korkma çünkü senin içinde bir ateş var o ateş sönmez ben buraya kadar geldim ya sen de geleceksin daha vahşi daha güçlü daha özgür sonra elini tutup bir nehre götürürdüm soğuk buz gibi akan bir nehre ikimiz de atlardık üstünden kıyafetlerimizle çığlık atardık suda yüzerken gülmekten karnımıza ağrılar girene kadar çünkü hayatı ancak böyle hatırlarsın ıslak saçlarınla titrerken bile içindeki yangınla en son da bir ateş yakardık gecenin ortasında ona bütün yaralarını gösterirdim kırık kemiklerimi yanık izlerimi gözlerimdeki o deli bakışı derdim ki görüyorsun ya bunlar senin hediyelerin sen bana bunları verdin ve ben hepsini aldım korkusuzca şimdi sıra sende al hepsini ve koş kimse seni durduramaz sonra sarılırdık birbirimize ateşin başında ve susardık çünkü bazı şeyler kelimelerle değil sadece aynı kalbin iki yarısıyla anlaşılır nokta