Yetişkin ve bağımsız kadınlar değer görmek ister, sahiplenilmek değil! Ergenlerin ebeveynlerine bağımlı olması gibi bir şey bu?

Rica ederim.

Peki ilaveten bir şey sormak istiyorum. Aidiyet duygusu da normal mi anormal mi?

Aidiyet duygusu normaldir, hatta sağlıklı bir bağın parçasıdır. Ama burada ince bir çizgi var. Aidiyet, iki yetişkinin kendi isteğiyle ve özgür iradesiyle birbirine yönelmesidir. Sahiplenme ise çoğu zaman korkudan, kontrol ihtiyacından ve kaybetme kaygısından doğar.
Psikolojide sağlıklı aidiyet, “sana aitim” değil “seninleyim” noktasındadır. Yani kişi kendi kimliğini, sınırlarını ve hayatını koruyarak ilişkiye bağlanır. Bu durumda aidiyet güven verir, kısıtlamaz. Kişiyi küçültmez, güçlendirir.
Anormal olan aidiyet değil, aidiyetin bağımlılığa dönüşmesidir. Kendi başına var olamamak, ilişki olmadan eksik hissetmek, karşı tarafın onayıyla var olmak sağlıksızdır. Bu noktada ilişki yetişkin yetişkin olmaktan çıkar, ebeveyn çocuk ya da sahip sahip olunan dinamiğine kayar.
Aidiyet doğal ve insani bir ihtiyaçtır. Ama sadece iki özgür ve bağımsız insan arasında sağlıklıdır. Kimliğini koruyarak bağlanmak aidiyet, kimliğini kaybederek bağlanmak bağımlılıktır.

Ben de bir noktada ilişkilerin temelinin sarsılmasındaki sebebin insanların "olmamışlığının" olduğunu düşünüyorum.
Kendi bireysel hayatında olmamış, yarım insanların ilişkileri de sağlıklı olmuyor.
Saplantılı olanlar, karşı tarafın ayrılık kararına saygı duymayanlar vs böyle tipler.
Aslında bu sadece ilişkilerde değil de ülkedeki sorunlardan birisi. Hayatın içinde olmamışlık...