13 yaş ergenlik dönemi gerçekten geçici mi, ilgi ve sevilme takıntısı zamanla azalıyor mu?

13 yaşında bir kızımız var ve bu süreç uzun süredir aile olarak bizi ciddi şekilde yoruyor.


Kızımızın temel odağı; sevilmek, ilgi görmek ve bir sevgilisi olursa her şeyin düzeleceği düşüncesi. Bu beklenti karşılanmadığında mutsuzluk, sınır zorlama ve tehdit dili artıyor.


Biz sadece yasaklayan bir aile olmadık. Dinledik, konuştuk, anlamaya çalıştık. Sosyal ve duygusal olarak iyi hissetsin diye imkânlar sunduk. Buna rağmen kalıcı bir denge oluşmadı.


Her şeye “hayır” demeyi de, birçok şeye “evet” demeyi de denedik. Ancak kıyafet, makyaj gibi konularda yaşına uygun olmayan aşırılıklara özellikle sınır koyduk.


Telefon konusunda da tamamen serbest bırakmadık; süre, takip ve erişim sınırları vardı. Buna rağmen ilgi ihtiyacını bu alana yönlendirdi ve açıklar bularak sınırları zorlamaya devam ediyor.


Sorun bizim dengeyi reddetmemiz değil; dengeyi kurmaya çalıştıkça sınırların sürekli yeniden zorlanması. Bu durum ders başarısını, ruh halini ve ev içi huzuru da etkiliyor.


Baskıcı olmak istemiyoruz ama sınırsız bırakmanın da çözüm olmadığını görüyoruz. Yasakladığımızda gizleme artıyor, esnettiğimizde talepler çoğalıyor.


Benzer süreci yaşayan ailelere sormak istiyoruz:

Bu yoğun ilgi ve sevilme ihtiyacı 16–17 yaşlara gelindiğinde gerçekten daha makul bir seviyeye iniyor mu?

Çocuklar bu yaşlarda daha mı dengeleniyor, duygularını ve sınırlarını daha iyi yönetebiliyor mu?

Bu yaşadıklarımız geçici bir ergenlik dönemi mi, yoksa bu şekilde devam etme riski var mı?

Bu süreci yaşayıp zamanla gerçekten rahatlayan ailelerin deneyimlerini duymak isteriz

13 yaş ergenlik dönemi gerçekten geçici mi, ilgi ve sevilme takıntısı zamanla azalıyor mu?
Cevapla