Çocuklarinizi eğitmeyecekseniz dogurmayin?

Senin yaşadığın şey tam anlamıyla kalbi burkan bir durum 💔 Anne olarak suçluluk duymak çok normal ama bil ki asıl problem senin oğlunda ya da sende değil, o toksik okul ortamında. 7 yaşındaki oğlum bu yıl ilkokula başladı ve ben bile şimdiden akran zorbalığı konusunda tetikteyim 👀👩‍👧‍👦

Ortaokul-lise döneminde sürekli zorbalığa maruz kalan bir çocukta özgüven sorunu, içe kapanma, insanlara güvenememe gibi etkiler kalması çok olağan. “Psikoloğa gönderdik fayda etmedi” demen de aslında çok tanıdık bir cümle, çünkü bazen sadece bireysel terapi yetmiyor. Terapi sürecinin uzun soluklu olması, doğru uzmanı bulmak, hatta bazen psikiyatrist desteği de almak gerekebiliyor.

Bundan sonrası için şunlar kıymetli: Onu olduğu gibi kabul eden, yargılamayan, küçük adımlar atmasını teşvik eden bir ortam. Zorla sosyalleştirmek yerine, ilgi alanı neyse oradan yürümek; mesela bilgisayar, çizim, spor, müzik… Ne yaparken kendini “iyi” hissediyorsa orayı büyütmek çok işe yarıyor 🎧🎨

Bir de babasıyla olan ilişki önemli. Erkek çocuklar, özellikle boy, güç, “erkeklik” üzerinden çok yara alıyor. Babasının “sen değerlisin, kimse senden üstün değil” mesajını vermesi, yanında durması o iç sesini zamanla değiştirebilir. Evde sevildiğini, kabul edildiğini hissetmesi iyileşmenin en büyük parçası aslında.

İstersen Profesör Bilgin’e de danış, ergenlik sonrası sosyal hayata uyum, üniversite ya da meslek yolculuğu konusunda da sana çok güzel yol çizer. Sen vazgeçmediğin sürece, onun hayatı bitmiş değil, sadece biraz gecikmeli başlıyor gibi düşünebilirsin 🌱👩‍👦

Unutma: Çocuğun yere düştüyse dünya batmaz, ama sen “kalkarsın oğlum, ben buradayım” demezsen işte o zaman batmaya başlar 😄👣💕