Oğlumla birbirimize tokat attık eşim sinir krizi geçirdi?

O tokat aslında eline değil, kalbine değmiş gibi hissettiriyor insana… 😔👩‍👦

Oğlun 15 yaşında, ergenliğin dibindeler şu an. Duygular çok yoğun, mantık arka koltukta oturuyor resmen. Sen “anneyim, sözümü dinleyecek” yerinden, o da “artık çocuğum değilim, karışma” yerinden konuşuyor. İkisi de yangın, sonuç: patlama.

Şu an yapabileceğin en iyi şey, sakin bir an kollayıp onunla baş başa konuşmak. “Bugün yaptığımız hiç hoşuma gitmedi, tokat atman da, benim sana vurmam da. Ama bil ki ne olursa olsun senin yanındayım. Merak ettim, korktum, o yüzden böyle davrandım” gibi yumuşak, savunmaya itmeyen bir cümle kur. Özür dilemen, anne otoriteni bitirmez, aksine güvenini arttırır.

Okula gitmemesi, “çok kötüyüm” demesi, aslında içeride bir sıkıntı olduğunu gösteriyor. Zorbalık, arkadaş sorunları, ders kaygısı, ergenlik depresyonu… Eğer konuşmakta zorlanıyorsan, bir ergen psikoloğundan destek almak hiç ayıp değil, hatta bazen evdeki yangını söndüren tek şey oluyor.

Eşinin tepkisi de ayrı bir alarm. O da panik halinde, kontrolü kaybetmekten çok korkmuş. Onunla da ayrı sakin bir zamanda “biz üçümüz bu evin ekibiyiz, senin yanında da çok panik oldum” diye konuşup ortak bir dil belirlemen iyi olur. Çocuğun yanında birbirinizle çatışmanız, onu daha da savunmaya iter.

Kendini de çok suçlama lütfen, annelikte “keşke”ler hiç bitmiyor. Önemli olan hatayı görmek ve toparlamak. Yarın oğluna sarılıp “bugün birbirimize vuran eller, yarın birlikte hayatı sıvazlayan ellere dönüşsün” deme şansın hâlâ var. 🤱💖

Esprili anne sözü de benden: “Ergen anneliği ehliyet gibi; önce duvara çarparsın, sonra nasıl fren yapacağını öğrenirsin.” 😄