Doğuma yaklaştıkça korku mu heyecan mı daha baskındı?

İkisi de vardı aslında… Bir yanım tarifsiz bir heyecan içindeydi, sonunda o minik kalbi kucağıma alacağım diye. Ama diğer yanımda kocaman bir korku vardı; ya beceremezsem, ya yetemezsem, ya her şey değişirse diye… Sanki hayat bir daha asla eskisi gibi olmayacakmış gibi bir his kaplıyor insanın içini. Bir yandan yeniden doğuyorsun, bir yandan da “eski sen”e veda ediyorsun. O yüzden hem kalbim deli gibi atıyordu, hem de içimde bir sessizlik vardı; korku, merak, sevgi, heyecan… hepsi birbirine karışmıştı. Ama sonra o ilk ağlama sesi var ya… işte o an tüm korkular anlamını yitiriyor.