2. doğumuma 6 ay kaldı, psikolojim alt üst?

2. Çocuğuma hamileyim ve çok bel ağrılarım, siatrik ağrım var. Beni çok kısıtlıyor. Allahtan annem üst katımızda oturuyor ve bana çok yardımcı oluyor günlük ev işleri olsun, 2 yaşındaki kızımla ilgilenmesi ve yemek yapması. Çok şükür ediyorum.
Yanlız son dönem çok zor geçiyor. Zaten aylardır aynı rahatsızlıklarım var. Dinlenmek için yatmak isterken, ağrılarım yatarken çoğalıyor ve çok fazla bir şey yapamıyorum. Eşim masaj yapınca biraz daha iyi oluyorum.

Sağolsun her dediğimi yapıyor yanlız çoğu zaman bıktığını hissediyorum. Bana öyle geliyor çünki bir şey isteyince veya rahatsızlıklarımdan bahs edince, bazen sadece dinliyor, hiç bir kelime etmeden. Kendiside bana hizmet etmekten çokta memnun değil çünki kendisi fazla kilolarından dolayı, işten gelince çok yorgun düşüyor. Evin dağınık hali onu çok rahatsız ediyor. Oflayıp puflayıp ortalığı topluyor, mutfağı temizliyor ben çocuğu uyuturken.

Bazen kendimi çok yanlız hissediyorum. Evde bir tamir edilecek bir şey çıksa, hep erteliyor. Çok defa hayırlatsam hiç bir işe yaramıyor. Ayrıca 2. sezeryan olacağım ve bu beni en çok paikolojik yoran bir konu. İlk sezeryandan sonra çok çektim ve şu an sezeryan dikişlerimde çok ağrıyor. Normal doğum yapmak istedim her zaman ve miyım operasyonu sonrası raporda bir doktor ihmali yüzünden sezeryan mecburi mi değil mi diye netleştirme yapılamadı. Kanama riski almamak için doktorlar bana ilk hamileliğimde sezeryan önerdiler. Operasyonu yapan cerrah bana sonradan dediki, sezeryana gerek yoktu. Uzun lafın kısası 2 ameliyat sonrası artık mecbur 1 kere daha sezeryan olmam lazım. Eşim sezeryan randevusu almak için gittiğim doktor görüşmesinde bu konuyu tekrar açtığım için, normal doğum ne kadar riskli olur diye sorduğumda, çok bunaldığını hareketleriyle ve bakışlarıyla çok belli etti. O kadar hayal kırıklığına uğradımki. Benim ameliyatlar yüzünden ve bu hamilelikte geçirdiğim sağlık sorunlarını kendi başıma çekiyorum ve o beni nerdeyse hiç anlamıyor gibi hissettiriyor.
Eşim haftada 3 kere spora gidiyor enerjisini atmak için. Tabiki gitmesini isterim ve destekliyorum. Ama benim böyle kendime ayırabileceğim hiç vaktim ve halim yok.

Abartıyormuyum sizce? Haksızlık ediyormuyum eşime?