5 yas sendromu gercekten var mi?

5 yaşındaki kızım bu hafta bambaşka birine dönüştü, resmen minik bir fırtına estiriyor ya. Normalde sakin, saygılı, sevgi dolu bir çocuk, ama son bir haftadır ne olduysa değişti.

Sabah kalkiyor, bahçedeki havuza atliyor (havalar soğudu, yüreğim ağzıma geldi). Tam yaz aylarinda yapardi ama son 3/4 haftadir yapmiyor havalarda soguyor. Bu hafta yine basladi ama.

Odasına kimseyi sokmad bugun, tiyatro dersine gitmedi, dil derslerine inmedi, piyanoya dokunmadı.

En çok şaşırdığım şey: atına bayılan çocuk, son bir haftadır atın yanından ayrılmak istemediği halde bugün “binmek istemiyorum” diyor!

Mutfakta çalışanların ortasında sanki kimse yokmuş gibi oyun kurdu, bahçeye çıktı, havuz kenarındaki sandalyede oturdu, sonra tekrar çat diye suya atladı.

Çıkardım, giydirdim, kuruttum ama içeride durmadi tekrar bahçede koşturdu, sonra kış bahçesine geçti, orada yakalayabildim en son.

Babası sabah iş seyahatine çıktı (pazartesi dönecek) ama o gittikten sonra sanki büsbütün koptu sanki halbuki ilk degilki babasinin gitmesi.

Bakıcısı izinliydi, diğer çalışanlar da yoğun… kimse onunla sürekli ilgilenemedi.

Ben de işten çok geç gelmiştim, bir uyandım evde resmen küçük bir kasırga kopuyor! Elimden geldigince yanindan ayrilmadim. Sariliyorum yok istemiyor, kizim neyin var diyorum konusmuyor. Okulda bir seymi oldu diyorum, sofor ben aldigimda cok iyidi normaldi diyor. O yorgunlukla gel at binmeye gidelim dedim istemedi.

5 yıldır böyle bir şey ne gördüm ne duydum.

Bu kadar düzenli, sevecen, sakin bir çocuk bir anda nasıl bu hale gelir anlamıyorum.

Sizce bu babasının gitmesine bir tepki mi, yoksa 5 yaş dönemi gerçekten bu kadar karmaşık mı?

Ben mi bir yerlerde hata yapıyorum?

Yoksa küçük hanım sadece kendi “tiyatrosunu” mu sahneliyor şu sıralar?