Çocuk sever misiniz?

Evet, çocukları çok severim. Onların dünyasında bambaşka bir saflık, bir tazelik var. Yetişkinlerin karmaşık bakış açılarının, hesaplarının, maskelerinin olmadığı, tamamen içten, samimi ve doğal bir dünya. Bir çocuğun gülüşünde, şaşkın bakışında, minicik ellerinde insan hayatının en saf hâlini görüyorsun. Çocukların hayal gücü beni çok etkiliyor. Onlar bir karton kutuyu uzay gemisine dönüştürebilir, iki tahta parçasıyla ormanda korsan gemisi yapabilir. Yani hayatın onlara sunduğu küçük şeylerle kocaman bir dünya kurarlar. Yetişkinlerin kaybettiği o yaratıcılık, onlarda hâlâ capcanlıdır. Bu yüzden onların yanında olmak, sadece onları sevmek değil, kendini de yeniden hatırlamak gibi bir şey. Bir de çocukların sevgisi koşulsuz. Senin nasıl göründüğün, ne iş yaptığın, neyin var neyin yok… umurlarında bile değil. Onlar sadece hissettikleri enerjiyi seviyorlar. Sen onlara samimi, sıcak ve güven verici olduğun sürece kocaman gülüşleriyle, ellerini boynuna dolayarak karşılık veriyorlar. Çocuklara bakarken insan biraz da umut doluyor. Çünkü onlar geleceğin aynası. Onlara gösterdiğimiz sevgi, sabır ve ilgi aslında dünyanın yarınını şekillendiriyor. Bu yüzden çocukları sevmek, sadece bir his değil, bir sorumluluk gibi geliyor bana. Onlara iyi bir örnek olmak, değer verdiklerini hissettirmek, güvenli ve mutlu bir alan sunmak, onların dünyaya güvenle bakmasını sağlıyor. Kısacası, çocukları sevmek benim için sadece “tatlı oldukları için” değil; onların taşıdığı o ışığı, o saf enerjiyi görmek ve hissetmek. Bazen onların yanında olmak bile insanın ruhuna iyi geliyor, çünkü çocuklar bize unuttuğumuz bir dili hatırlatıyor: saf sevgiyi.