Çocukken anne ve babanın sana en çok ne öğrettiğini düşünüyorsun? Bu öğretilerin bugün hayatında ne gibi etkileri var?

Çocukken annem ve babamın bana en çok öğrettiği şey, saygı ve emeğin değeriydi. Annem her zaman küçük şeylerle mutlu olmayı, şükretmeyi ve insanlara nazik davranmayı öğretti. Bazen yorgun olsa bile başkasına yardım etmekten kaçınmazdı. Bu, bana başkalarının duygularını önemsemeyi öğretti. Babam ise işine olan disiplinini ve sorumluluk duygusunu hep örnek olarak gösterdi. Ne olursa olsun söz verdiği şeyi yapar, başladığı işi bitirirdi. Küçükken bunu anlamamıştım ama büyüdükçe bu tutumun ne kadar kıymetli olduğunu fark ettim. Bugün hayatıma baktığımda, bu iki temel öğreti. Saygı ve emek bana yön veriyor. İnsanlarla kurduğum ilişkilerde karşımdakini dinlemeye, empati kurmaya çalışıyorum. Aynı zamanda başladığım bir işte sorumluluk almayı, sabretmeyi ve emeğimin karşılığını zamana bırakmayı öğrendim. Zorluklarla karşılaştığımda vazgeçmek yerine, annemin sakinliğini ve babamın kararlılığını hatırlıyorum. Onların bana kazandırdığı bu değerler, sadece bir çocukluk mirası değil; bugün kim olduğumu şekillendiren yapı taşları.

Dürüstlük, empati ve çok çalışkan olma gibi şeyler öğrettiler. Her biri birbirinden zorlayıcı değerler olmaya başladı. Yalan, sadece kendini düşünme, tembellik ve hırsızlık öğrenmek daha iyi olabilirmiş.