Hayatta eşi benzeri olmayan annenizin kaybıyla nasıl başa çıkarsınız?

İçinde bulunduğum durum sebebi ile bir açıklamada bulunayım. Öncelikle vefat etmedi, terketti.
Seni büyüten, besleyen bir kişiden bahsediyoruz ama benim için buna sevgisiz ve ilgisizlik eklenince çok değerli bu duygulardan mahrum bir çocukluk, ergenlik geçirdim. Her gün lanetler ederek büyümek ama kutsal adledilen anne sıfatı için buna katlanmak ve saygıda kusur etmemek ve o seni itse de görmediğin sevgiyi ona göstermeye çalışmak bunun üstüne dayak, şiddete maruz kalmak, hatta kafama taş, pet şişe atıp yaraladığı ve kanlar içindeyken bile ruhunun sızlamaması, oğlum, yavrum diye bir telaş içine bile girmemesi de cabasıyken; sonuçta annen ne kadar kızarsan kız, içinden küfür edersen et bu seni artık umursamaz bir insana doğru evriltiyor. Terkettiği günde bile bir söz, sarılma, dokunma, özür dileme, af dileme durumunda bile değildi, bu yaşıma kadar onu karşılıksız, çıkarsız sevmeme rağmen beni böylesine yaralaması, içimde bir boşluk oluşturması, kimseyi tam anlamıyla sevememe, güvenememe neden olması da bana cabası olarak kaldı. Aslında o hiç yok gibi hissediyorum, bir sevgi bile barındırmadan öylece bir silüetten ibaret ruh gibi nitelendiriyorum. Varlığı huzur yerine zarar vermiş şimdi anlıyorum.
Buna da zamanla alışmaktan başka bir şey çözüm olmuyor. Hem nefret edip, hem sevemezsin nihayetinde. Yoksa orta yerden çatlar ölür gidersin. Ben de hiçbir duygu yok artık ona dair. Ne üzülüyor ne de seviniyorum.
Bana bıraktığı tek şey kocaman bir sevgisizlik hepsi bu..

Ebeveyn kayıpları çocuklar için tarifi olmayacak bir acı burada sana ne yazsak boş güzel insan ölüm ve yaşam bunu anlamak zor. Sana tavsiyem bu acıyla başa çıkmaya çalışırken yanına yaklaşacak ciğer beş para etmez yılanlara dikkat et.