Kızım ve babannesi?

Ben çocuğuna çoku bırak aşırı ötesi bağlı bir anneyim. Annelik duygumu uçlarda yaşıyorum. İlk cocugum ve 2 yaşına girmesine 1.5 ay var. Doğamda beni tanisanız kıskançlık fesatlık hiç kimseye karşı yok ama söz konusu kızım olunca akan sular duruyo bende. Kızımla oyunlar oynarım gezerim evlenirim ev işi bile yapmam çok eğleniriz ilgili bi kadınım. Ama kızım babannesini görünce deliriyor babanneee babanneee sanki annesi babannesi. Kadın beni pek sevmez zamanında görünümcemle de kaynanamlada kavgam oldu insan 1 kere kırılınca eskisi gibi sevemiyor. Bi çocuk tabiki babannesini sevecek anneannesini akrabalarını sevecek ben insafsız değilim. Babannesi çocuğu kendi doğurmuş gibi davranıyor bi ara anneemm annesinin kuzusu diye seviyordu bir sustum 2 sustum dedim babannem diyin lütfen. Yani ben cevremde böyle torununa aşırı derece yapışık aşırı ilgi gösteren bi kadın görmedim. Cocugum hakkında sürekli akil veriyorlar. Acaip geri kafalı batıl inançları olan bir kadın. Bu nedenle cok tartismamiz oldu lohusayken. Her gun tuzlu suya sokmalar, ağzına reçel vermeler lokum vermeler 4 gunluk bebeğe emzik alsin agzina diye. uyarınca da ben kötü gelin oldum. Bide cok kibar şekilde uyardım herzaman eşime saygımdan. Kaçtı gitti evime gelmedi bidaha. Devamli siz gelin siz gelin diye aramalar kizimmm benim kizimm diye cocugu sevmeler sanki çok bir faydası olmus gibi çocuğa. Anca para verirler kocama kızıma kiyafetler alır oyuncaklar alır. Ama bana saygı göstermez evime gelip uyu dinlen demez 40 kiloya düştüm çocuğa bakicam diye. Sonuç olarak ben mi abartıyorum kızım babannesini sevmeyi geçtim 24 saat babanneee diye bağırması beni çok sinir ediyor. Evde benle babasıyla mutlu ama bu kadinda ne buluyor. Ben istiyorum hersey dozunda olsun babannesine dozunda sevsin kızım da. Onu görünce bize yüz vermemesi benim zoruma gidiyor. Zamanla düzelir mi kızım bilemiyorum yoksa ben iyice bozulmaya başladım artık.