Yeniden çocuk olabileceksin ama asla birini sevemeyeceksin. Yine de bunu ister miydin?

Hayır elbette ki istemezdim.

Öylesine önüme çocukluğumu sunsalar tek bir saniyeliğine bile çocukluğuma dönmeyi düşünmezdim.

Çocukluğun rengini yıllar önce kaybettim, o nedenle nasıl bir şey olduğunu bilmiyor, rengini görmüyor, anılarını istemiyorum.

İçimde bir çocuk yok. Olsaydı belki nerede yattığını, nerede kalktığını veya nerede, nasıl yaşam sürdüğünü anlatabilirdim 😄

Benim rengim benin rengi. Sadece hissedebildiğim bir rengi tarif etmesini ne yazık ki bilmiyorum çiçek.

Korktuğum zaman sedirin altına saklanırdım çocukken. Nefes alış verişimi bile durdurmaya çalışırdım. Çok defa yaşadım bu durumu.
İçimdeki çocuk çok kırgın bu aralar. İçimdeki çocuğun heyecanını, huzurunu, mutluluğunu çok gördüler ve onu bir sedirin altına hapsettiler.
Elbet çıkar zamanla saklandığı yerden. Elbet yine bir su birikintisi gördüğünde elimden tutup beni su birikintisinde zıplamak için koşturur. Sonbaharda dökülen yaprakların hışırtısını severiz ikimizde. Üzerlerine basa basa, yine eski günlere döneriz elbet. Ama şu sıralar sessiz biraz. Cıvıltısı yok denecek kadar az.
Yeniden çocukluğuna döneceksin den sonraki ama'nın şartını görmeden kabul ettim sorunu okurken. Yani her yönden en mutlu olduğum 16 yaşına dönebilir miyim?
Hem şartın işime gelebilir, en çok kendimi sever, en çok kendi kıymetimi bilirdim belki de.
Kabul ediyorum şartını. Nereye başvuruyoruz?

Hayır. Sevgisizlik kadar kötü bir şey yok. Hayat da, huzur da sevgi ile olur. İçinde hiç sevgi barındırmayan bir kalp ölü ve ruhsuzdur. Yaşamanın bile bir anlamı kalmaz o şekilde