Kimler çocuk yapmasın?

Zaman ayırmayacaksan ihtiyaçlarını karşılamayacaksan, sevgini sabrını şefkatini oyun oynayacak zamanlarını, elinden tutup gidecek yolların olmayacaksa neye yarar o dürtü.

Aslında biz yetişkinler çocuklarımızı büyütürken, kendimizi de büyütürüz. Çocuk sahibi olmak bir yetişkin için emsalsiz bir deneyim ve gelişim şansıdır.
Tabi her yetişkin birey bu yolculuğa uygun olamıyor. Yolda su koyverip hem kendilerini hem çocuklarını ziyan ediyorlar.

Ben çocuğa fiziksel ruhsal şiddet uygulamayı normal gören psikolojik problemleri olan insanların ebeveyn olmalarını asla kabul etmiyorum

Çocuğu arada dövmek bizim zamanımızda normaldi. Ben anne babamı bu anlamda hiç suçlamadim. Çünkü herşeye rağmen bana sevgilerini de cömertçe verdiler. Çocuklar çabuk affederler. Davranışlarda bir ölçü, istikrar ve denge önemli. Çocuk böyle yetiştirilir.

Kızmak doğamız da dengeyi bilmek gerekiyor çocuk dayak yediğinde kendini suçlar dünyasın da ilerde de piskopat olur çıkar sınır koymak onun adına iyi olanı kötü olanı kararlı çizmek ile hele bir gelme senin ya diyen ebeveyn den cacık olmaz kimler var 2-3 yaşında çocuğu sokak ortasın da evire çevire dönen zalimlere dayanamıyorum.

Onlar farklı kategori. O minik masumlara sokakta bu şekilde vurulan her fiske kalbimize vurulmuş gibi oluyor.