Baba olma duygusu veya anne olma duygusu çok güzel bir his değil mi sizce?

İyimi anlıyayım kötü mü anlıyayım bilemedim :)

İyi tarafı da doğru, kötü tarafı da doğru. Fakat teraziye koyarsak kötü tarafı ağır basıyor. İş hayatını önemsiyorsan, motivasyonun tamamen bitiyor, çünkü artık evde kendine bir şeyler katamıyorsun, kitap okumak istersen olmuyor, spor diyorsun olmuyor, ağzına atacaksın çocuğum yesin diyorsun, üzerine alacaksın çocuğum giysin oluyorsun, harcama yapacaksın çocuğuma yatırım yapayım oluyorsun. Kısacası kendinden tamamen vazgeçiyorsun.

Bu konuda sana katılmıyorum kardeşim anne babanın birinci vazifesi çocuklarıdır zaten örnek verelim annen baban seni büyütüp yetiştirmedi mi belki zor şartlarda belkide rahat şartlarda her iki yandanda babalık ve annelik görevini yaptılar ben kitab okumayan biriyim ama insanlığın nasıl bir şey olduğunu nerde nasıl konuşulacağını bilen biriyim küçüklüğümden beri iş ortmanında ve büyüklerimle oturup kalkan biriyim bu yüzden aile kurup çocuk sahibi olmayı istiyorum.. çünkü ne gece hayatım var ne alkolüm var nede ağzına düşkün biriyim 14 yaşından beri evime ekmek götüren biriyim kendimi övdümde övdüm gibi oldu ama cidden öyle hani evlilikte kısmet işi biz çocuktan bahsediyoruz ama eş hayırlı mı olacak şerli mi olacak bilemeyiz herkesin hakkında hayırlısı :)

Benim seni anlıyor olmam, senin beni anlamıyor olman çok normal, çünkü; bende bu hislerden geçtim ve ikimiz arasında olan fark ben sahip oldum. Bir çocuğum var. Ayrıca; çocuğuma karşı olan vazifelerimi yerine getirmekten zorlandığımdan bahsetmiyorum, tabii ki de her şeyini kusursuzca karşılıyorum. Zorluklarından bahsediyorum. Ayrıca, şunu bilmenizi istiyorum, nesiller arası ciddi farklılıklar var, şu an şirket pozisyonlarımız anne ve babalarımızda olduğu gibi değil, çoğu zaman aynaya dahi bakmak şansımız olmuyor, ikincisi ise bizler itaatkar çocuklardık, yok denildiği zaman anlıyorduk, iki tane kırık oyuncak ile çocukluğumu bitirdim. Alfa kuşağı böyle değil, üzgünüm yaşadığında daha iyi öğrenmiş olacaksın.

Benimde popoma iğne vuran teyzeyi unutamıyorum her gidişimizde bana oyuncak alırdı annem 😃 o teyze hala yaşıyor ve hala aynı maşallah yaşlanmıyor ve doğru söylüyorsun reis şimdiki çocukların kafa yapısı çok farklı 3.4 yaşından sonra telefon olmadan susmak bilmiyorlar hün hün ağlıyorlar biz çocukken mahallede saklambaç futbol oynardık 7 taş oynardık misket oynardık günümüz çok mutlu biterdi şimdi mahallelere bakıyorum hepsi boş ya evlerinde elinde telefonla pubg denen oyunu oynuyorlar ya da internet kafelerdeler

Kesinlikle öyle, bizim oyuncaklarımız çamur ve tozdu. Şimdi ev tavana kadar oyuncak dolu fakat çocuk tonlarca oyuncak içerisinden olmayanı istiyor almak sorun da değil fakat istekler sınırsız, kötü yanı mutlu da olmuyorlar ve değer nedir bilmiyorlar. Babam işten geldiğinde eğilip öptüğünde ceketinin cebinde olan çokomelin ağırlığı bedenime dokunurdu ve heyecandan ölürdüm, şimdi ben çocuğuma çokomel çıkardığımda kafama atıyor bu ne şimdi diyor. Bunları yaşamak çok acı, biz değer biliyorduk, o çokomelin kağıtlarını atmaya kıyamıyor defterlerimizin arasında kağıtlarını biriktiriyorduk. Oklavadan eşek yapıyorduk ama mutluyduk. Şimdi çocuklar mutsuz, ben onun sahip olduklarının hiç birisine sahip olmadım, şimdi o isteği olmazsa beni sevmiyorsunuz diyor, alıyorsun mutlu olmuyor, almıyorsun mutsuz oluyor. Zor işler, yaşamadan bilemezsin. Hayırlısı diyelim yaşa bakalım, bir gün beni hatırlarsın nasılsa :)