KÜRTAJ OLMAYA MECBUR BIRAKILDIM:(?

Bir ilişkim vardı. Karşı tarafın beni sevdiğine inancım fazlaydı. Önce dini nikah kıymayı daha sonra da üniversitelerimiz bitince resmiyette evlenmeyi düşünüyorduk.
Kyk yurdunda ufak bir kaza geçirince hastaneye gittim. Reglimin geciktiğinden haberim vardı ama kistlerimin olduğunu biliyordum bu durumu ona bağlıyordum. Her şeye rağmen yine de acilde hamile olabileceğimi söyledim ve kan testi aldılar. Sevgilimde benimleydi ama ona bunu söylemeye çekindim. Test sonucunu beklerken rahattım çünkü bu imkansızdı. Fakat hamile olduğumu söylediler. Sevgilim bunu duyunca hemen kürtaj olmam gerektiğini söyledi. Hayır böyle bir şey yapamazdım. Bu teklifini kabul etmeyince aile üyelerinden birini arayıp durumu anlattım usulünce fakat ailesi de çocuğu aldırmazsam bana hiçbir şekilde başka türlü destek olmayacaklarını söylediler. Sevgilim tabi hemen bulunduğumuz şehirden kendi memleketine kaçtı yazmayı aramayı kesti. Tek muhatap olduğum abisiydi. İş benim aileme gidince onlarda hiçbir şekilde destek olmadılar. Arkamda da durmadılar. Hastaneye gittim doğurmakta kararlıydım. Ama kalacak bir yer bulamayacaktım. Çok çaresizdim. O kadar korkmuştum ki bir an bunu kabul ettim. Ve kürtaj olmaya gittim. Gidene kadar namazlar kıldım dualar ettim Allah'ım sen izin vermezsen alamazlar nolur yardım et dedim. Oraya gittiğimde abisi yengesi ve o beni karşıladı. Operasyon saatine kadar oturduk. Tek kaldığımız ilk fırsatta bana beni sevmediğini hiç sevemediğini söyledi. O an çok kırıldım çünkü daha bebeğimiz karnımdaydı. Kürtaj olmaya gittiğimde bebeğimin kalbinin attığını öğrendim ve ağlayarak babamı aradım belki o merhametli olur diye ama hayır olmadı. O masaya yatarken çok dua ettim ama bebeğimi benden aldılar ve ben bunun her zerresini hissettim çünkü uyumuyordum. Kalktığımda o çok mutluydu çünkü bebeğimizi bir bela olarak görüyordu. Küstahça bana hakkını helal etti ve beni otogara bıraktılar. Canım çok yanıyor. Hala çok pişmanım. Bazen intihar etmeyi bile düşünüyorum. Ben katil miyim? Yemin ederim ki çok direndim ama kimse bana el uzatmadı. Şimdi o kadar çok vicdanım acıyor ki o pisliğin aksine ben her gün ölmeyi düşünüyorum. Benim günahım nedir? Ben bunu nasıl atlatacağım?
Bunun cezasını kim çekecek?