23 yaşında iki çocuğum var, kendime bakım yapamıyorum. Ne yapabilirim?

Bi yorumda korunmayı bilmediğini söylemişsin, devlet hastanesi bile olsa mutlaka bir kadın doğum uzmanından randevu al ve git bunu ona sor, öğren korunma yöntemlerini. internetten sağdan soldan bakarak olacak iş değil bu çünkü, uzmanından öğrenirsin. Bu gidişle 25ine varmadan üçüncü çocuğu da dogurursun iyice her şey karman corman olur daha çok gençsin öyle çökecek ne var? Hem çocuklara da yazık.
Sabah bi tık daha erken kalkabilirsen elini yüzünü yıkarken yüzüne peeling yaparsın mesela, ayda bir randevu alır kuaföre kırık ve kaş biyik aldırmaya gidersin, o esnada çocukları güvendiğin birine emanet edebilirsin, ya da senle birlikte gelsinler. Devletin kendi spor kurslari oluyor ücretsiz, çocuklar çok çok küçük değilse oralara gönderirsin hem enerji atarlar hem sen biraz kafa dinlersin o süre içerisinde. Dediğim gibi günlük işlerin içinde araya sıkıştırırsan olacak gibi bu is

Asla yalnız degilsin. Küçük çocuğu, bebegi, bir tane olsa, 2 tane de olsa ya da 3 olsun hadi. O cocuklar anaokulu ya da ilkokul yasina gelene kadar ülkenin cok büyük bir bölümünde anneler bu durumda. Ben senden gec evlendim de ne oldu? Simdi seninle ayni durumdayim. Baska bir sehirde ailemden kimse yok yanimda yardimci yok. Kuaförü birak, Bazen tuvalete gidemiyorum cocuklar sebebiyle. Ben 26 yasinda evlendim. 31 yasindayim 2 cocugum var Hamdolsun. Ama bazen aglayasim geliyor kendime ayiramadigim zamanlara. Ne gece ne gündüz kalmiyor. Uykum bile surada 2 -3 aydir uyuyabiliyorum gece birazcik. Bazen atesleri çıkıyor bazen dis cikariyor küçük olan. Sabaha kadar basinda bekliyorum. Asla yalniz hissetme. Annelik kolay olsaydi annelerin ayaklari altina cennet serilmezdi. Bugünler geçecek. Özleyeceksin bile bebekliklerini. Bunlar simdi seni bunaltıyor neden? Çünkü icimizdeki cocukla barisik degiliz toplumca. Kendimizi, kendi çocukluğumuzu yeterince sevsek cocuklarimizi bir yük gibi degil bir hediye olarak görürüz. Senin esin nasil biridir ve ailen bilmiyorum yakinindalar mi ama sana destek olmalari gerekiyor. O cocuklar yalnizca sana ait degil. Babalari da bazen bakmali. Sana nefes alacak bir alan acmalari gerekiyor. Ama olmadi diye yardim etmediler diye kahredemezsin kendine dünyaya. Sen cok büyük bir is yapiyorsun. O çocuklarin annesisin ve bu dunyada senin yerini kimse dolduramaz onlar icin. Hayati onlarla birlikte bir eglenceye dönüştür. Hayatindaki seyleri degistiremiyorsan bile bakis açını degistir. Onlarsiz degil, onlarla birlikte nefes almayi öğren. Ver cocugunun eline tarağı annecim senin saçımı taraman beni cok mutlu ediyor de ona birlikte bakin kendinize. Sen simdi bunalmissin biraz yorulmuşsun haklisin ama şu an dünyanın merkezi o cocuklar. Hayat onlarin etrafinda dönüyor. Bugün sen onlara kendini adarsan, sefkatle davranır sevgini sonsuz, kosulsuz sunarsan yarın onlarla gurur duyacaksin. Her mutlulukta gözleri seni arayacak. Ama sen bugün öfleyip pufleyen mutsuz bir anne olursan huzursuz mutsuz yorgun olursan, onlar da büyük oranda mutsuz cocuklar olacak. Ve yarın kendi hayatlarina bakacaklar senin hayatin sadece sana kalacak. Bunlari her gün kendime de söylüyorum. Hatirlatiyorum. Biz dunyadaki en büyük isi yapiyoruz. INSAN YETISTIRIYORUZ. ve onlarin tum fiziksel, zihinsel, ruhsal sagligi bize bağlı.