Kariyerle sahip olunan çocuk eksik mi kalır hep?

Şu anda hem doktorluk yapıyorum hem akademisyen olarak çalışıyorum. Ama daha öncelerinde akademisyen olarak çalışmıyordum çocuklar biraz büyüdü diye kabul ettim. Türkiye’de doktor olmak normal üstü çalışmak demektir bence. Saatlerce çalışıp eve gelip bir duş alıp onlarla vakit geçirmek için uyumadığımı bilirim ben de sayısı da 100den fazladır bunun. Bir ev hanımı kadar vakit ayırmakla benim kadar ayırmak arasında çok fark var maalesef yine de. Parayı hepimiz çocuklarımız için kazanıyoruz, emin olun harcayacak vaktim de yok zaten.

Sizinki gibi mesleklerde elbbet durum çok daha sıkıntı vakit ayırmak anlamında. Zaten fiziksel olarak da yorucu bir iş. Mental kısmına girmiyorum bile.

Ama çocuklar büyüdükçe anlıyorlar merak etmeyin. Türkiyede doktorluk gerçekten süper kahraman olmak gibi bir şey. İnsanla muhatap olunan her meslek zor bakarsanız.

Bu arada öyle ev hanımları tanıyorum ki çocuklarının suratına bakmazlar, oyun oynamazlar, beraber vakit geçirmezler. O yüzden bence bu kadar kendinizi yargılamayın.

Bizim en büyük sorunlarımızdan birisi de babaları da doktor. Şu anda ayrıyız normalde insanlar sende kalsın bende kalsın diye savaş verir bizde bazen şöyle oluyor “ben nöbetçiyim sana gelsinler”
“benim de nöbetim var bugün”. Artık büyüdüler oğlum 18 kızım 14 yaşında ama küçükken her şey büyük bir sorun oluyor böyle olunca. Elimden geleni yaptım ama yetmemiş demek ki. 🤷🏼‍♀️

Hiçbirşeyin telafisi içn geç değil. Çocuklarınız gayet herşeyi anlayabilecek yaştalar artık. Konuşun içinizi dökün ben bir kere yaptım ve çok etkili oldu kızımın empati geliştirmesinde.
belki siz de denemek istersiniz...

Maalesef yapamam onu. Herhangi bir şey söylediğimde direk ayrılmamızla bağdaştırıyorlar şu an. Belki ilerleyen dönemde yapılabilir.