Ebeveyn olmanın en zor yanı nedir?

Babasını bilemeyecek Olması beni zorluyor dogtuktan sornaki hiç bir kalp ameliyatında babası olamayacak söylersem bir şeylerin farkına varma yaşı geldiğinde İçine kapanacak babasının başka bir kıza Babalık etmesi kolaymı. Aldırmak istedim olmadı. Ebeveyn olmayı hak etmiyorum.

Kendini adamaktır, ebeveynlik fedakarlık gerektiriyor.
Kendi başına olduğunda düşersin ama ebeveyn olduğunda düşmek gibi bir lüksün olamaz.
Hayat boyu anne/babasın. İnsan eşini boşar ama çocuğunu boşayamaz, insan arkadaşıyla ilişkisini kesebilir ama çocuğunu bırakamaz (bırakanlar keyfiyeten bırakanlar sadece biyolojik ebeveyndir)
Ebeveynlik 7/24 saattir, insan öyle anlar olur ki uykuda dahi ebeveyn olur, rüyasında evladını görür, canını kurtarmak için çırpınır rüyasında dahi, yüreği pır pır eder acaba ona bir şey oldu mu diye, nedensizce kuruntulara kapılır anne/baba olanlar.
Kaç kez yatağına bakar evladının ateşi var mı, terledi mi, nefes alıyor mu diye ve hissetmektir anne/baba olmak.
Kendi hayrı dokunmayan insanlar bile evladı mevzu bahis olduğunda can çekişen evladını görür ve hiç bilmediği ilk yardım uygulamasını uygulayıp soğukkanlı bir şekilde evladını kurtarır, rüyasında dahi kurtarır, gerçekte de kurtarır.
Annelerin refleksleri öyle güçlüdür ki, nasıl bir güçtür bu, dikkatsiz kişi dahi son derece dikkatli olur.
Önünü, arkasını düşünmeyen kişi bile olmayacak şeyleri düşünüp önlemini alır.
Ebeveynler daha geniş kapsamlı düşünür, evladlarının hayatındaki kişileri iyice süzerler, olacakları önden görürler.
Kendini savunamayan insan dahi mevzu bahis evladı olduğunda aslan kesilir.
Ebeveynliğin en zor yani bence mesaisi yoktur ve hayat boyu kendini adarsın evladına.
Kaç yaşına gelirse gelsin "çoraplarını giy"demeyi ihmal etmez.
Her şeyden ve herkesten geçebilirsin ama evladdan asla.
Evladın kaç yaşına gelirse gelsin, ne kadar güçlü olursa olsun korkarsın ve her zaman dua edersin.
Anne, baba olanların güçsüz olmak gibi bir luksleri asla yoktur, evladları için her zaman ayakta olmak zorundadırlar.
Evlad vazgeçse dahi anne, babalar vazgeçemez. Kardeş kavgaları yaşansa dahi hepsine ayrı ayrı konuşur anne, babalar, kardeşler arasında köprü olurlar.
Bence en zoru her zaman güçlü, tetikte ve ara bulucu olmak zorunda olmaktır

Bir çok zorluğu var
Ama her şeyden önce
onların mutluluğu ve sevgisi yeter 🫶
Bebek Henüz anne karnındayken
bu sabır annelere işler ve
bir kadın anne olduktan sonra
Kendine şaşırabilir yaptıkları fedakarlık için
Ve sorumluluk için mucizevi bir durum 🤍

Fedakar ebeveynler, o kadar güzeller ki🥺 kendi ayakkabısının kenarı delinmiş su alıyor, sırf çocuğu arkadaşlarına ahcup olmasın diye en güzelini onun için harcıyor. Böyle örneklere rastlayınca gözlerim doluyor. Eşine az rastlanır bir sevgi türü.