Geç yaşta evlenseniz yine de çocuk ister misiniz?

Ben çocukları sevmiyorum. Buradan ruhsuz gibi gözüküyor olabilirim ama farklı düşüncelerim var. Sırf meraktan, nasıl bir şey çıkacak benden, bizden bir parça olsun (ki öyle diyeceğim biri bile yok) demek için dünyaya bir can getirip tüm hayatımı ona harcayamam. Bunun için gereken maddi olanakları da sağlayamam ve hep bir şeyler eksik kalır. Özellikle de ülkenin bu maddi koşulları ve sosyal yapısında. Ayrıca dünyaya bir kere geliyorum ve zaten işten güçten zaman çok az kalıyor. Ona da yazık olur, bana da yazık olur. Bunu düşüneceğim biri ile olsaydım bile zamanımızı birbirimize harcamak birbirimize bakmak daha güzel. Yaş ilerleyince ikimizin de elinde bir bebek olmuş kadar olmayacak mıyız?

Genç ya da geç yaşta evlenmem önemli değil. Kendimi evliliğe, çocuk yetiştirmeye hazır hissediyorsam -en başta kendimi yetiştirebildiysem- çocuğum olsun isterim. Çünkü hayatı öğretebileceğin, anlatabileceğin birinin olması çok güzel bir duygu.

Her anını gördüğün, her saniye yanında olmak istediğin bir canın senden kopması.. Sana 'anne' dediği ilk an, ilk adımını attığı zaman gibi mucizevi anlar için bile çocuğumun olmasını isterim. İlla şöyle olsun böyle olsun gibi isteklerim yok. Sağlıklı sıhhatli ve güzel ahlaklı olsun bana yeter.

Benim çocuğum olmayacaksa da eşimle konuşup evlat ediniriz, dinen sakıncası yoksa. Çünkü çocuklarla zaman geçirmeyi ve bir şeyler öğretmeyi çok seviyorum. Kendi çocuğunu yetiştirirken geçmiş hatalarından da ders çıkarmış oluyorsun. Bu yüzden yaşım kaç olursa olsun yine de isterdim ☾