Çocuğumdan Neden Soğuyorum?

Ben çok genç bir anneyim geçmişimde büyük travmalar yaşadım çok küçük yaşta bir çoğunuzn duyduğunda ürperdiği şeyleri yaşadım. Ne anne sevgisi gördüm ne baba sevgisi. bir yanlış yaptım evlendim berbat bir evliliğim oldu ama hamile kaldım sonra boşandım. Normalde içimde çocuğuma karşı büyük bir sevgi var. Tehlikeli durumlarda canımı bile kaç defa ortaya koyduğum oldu. Ama çevremin en ufak bir kararımda ya da yarım saatte olsa kafa dinlemek istediğimde hemen çocuğu ortaya koyması, çocuk bu yaramazlık yapar ama her yaptığını sanki büyük bir kabahat gibi bana anlatması üzerine hala yaşadığım olaylar ve kafamın dolu olması beni çocuktan uzaklaştırdı. Çevremdeki insanlar sanki herşey mükemmel olacakmışta tek sorun çocukmuş gibi davranıyorlar. Bu da artık zamanla psikolojimde yer tuttu. Çocuğa en ufak bişeyde bağırıyorum sonra köpek gibi pişman oluyorum. Ona hiç tahammülüm yok ama onu çok seviyorum. Kızıma sarılmam mesela ama severim. Bu durum geçsin istiyorum. Ben kızıma sarılayım onu seveyim ona güzel sözler söyliyim onunla oyunlar oyniyim gezelim hayatı öğreteyim mükkemel bir anne olayım. Başka annelere imreniyorım napıcam ben lütfen yardın edin
Çocuğumdan Neden Soğuyorum?
Cevapla