Çocuk Eğitiminde Sevgi Ve Disiplin Dengesi Nasıl Olmalı?

Sevgi, bir çocuğun kendine değer vermeyi öğrenmesinin ilk adımıdır. Bir çocuk sevildiğini hissederse kendine güvenmeyi öğrenir. Hatalar yaptığında “ben kötü biriyim” değil, “benim davranışım doğru değildi” diyebilir. Çünkü bilir ki sevilmek için mükemmel olması gerekmez. İşte bu, ruhun en sağlam zırhıdır.

Ama sadece sevgiyle büyüyen çocuk, dünyaya çıktığında her şeyin onun istediği gibi olmayacağını öğrendiğinde çok zorlanır. Bu yüzden disiplin de şart. Ama disiplin, cezayla karıştırılmamalı. Disiplin demek sınır demektir. “Hayır” demek gerek bazen. Çünkü çocuk sınırlarla, güvenli alanı öğrenir. Nerede durması gerektiğini, neyin doğru neyin yanlış olduğunu orada kavrar.

Yani bu işin sırrı şu:
Sevgiyle sar, sınırla koru.
Çocuğa “seni her halinle seviyorum ama bazı davranışların doğru değil” diyebilmektir mesele. Öfkeyle değil, kararlılıkla yapılan bir uyarı çok daha öğretici olur. Çünkü bağırılan bir çocuk korkar, ama sakince uyarılan bir çocuk düşünmeye başlar.

Mesela bir çocuk oyuncaklarını fırlattığında, “Ne biçim çocuksun sen!” demek değil mesele. Onun yerine: “Bu oyuncakları fırlatman doğru değil, çünkü kırılabilirler ve başkasına zarar verebilir. Şimdi birlikte toplayalım,” demek… işte o anda hem sınır konur, hem de çocuk kendini değersiz hissetmeden doğruyu öğrenir.

Kısacası, çocuk eğitiminde sevgi de disiplin de vazgeçilmezdir. Ama biri diğerini bastırırsa, ya başıboş ya da korkak bir çocuk çıkar ortaya. Halbuki biz ne istiyoruz? Hem saygılı, hem kendini seven, hem de başkasının hakkına saygı duyan bir birey. İşte bunun yolu; anlayışla ama kararlılıkla ilerlemekten geçiyor.

Çünkü bir gün o çocuk büyüyecek ve sana aynen şöyle diyecek:
“Ben neyi yapmamam gerektiğini senin sevgi dolu kararlılığından öğrendim.”
İşte o zaman diyeceksin ki: “Evet, ben bu işi doğru yapmışım.”

Merhabalar öğretmenim.

Harika, bilgilendirici bir bence paylaşımı olmuş, elinize ve emeğinize sağlık.

Her ebeveyn çocuğunu sever ama bazı ebeveynler sevgisini göstermekte biraz cimri olabiliyor. Hâlbuki çocuklarda öz güven gelişiminin önemli bir unsuru da sevildiğini bilmektir. Çocuğumuza sevgimizi her ortamda mutlaka göstermeli ve ebeveynler olarak tutarlı olmalı, birlikte hareket etmeliyiz. Çocuk bir hata yaptığında cezalandırmak, sevdiği şeylerden mahrum bırakmak yerine onun neden hata olduğunu anlatmalıyız. Annesi bu şekilde davranırken babasının “aman ne olacak, yaparsa yapsın” demesi, ebeveynlerden birisi çocuğa bir konuda sınır koyarken diğerinin çocuğa bu sınırı aşması konusunda destek olması ya da izin vermesi geri dönüşü zor olan çok hatalı davranışlardır.

Hata yapmak insanın doğasında vardır ve hatalarımız bizlere ders verir. Çocuk, hata yaptığında bir bile sevildiğinden şüphe etmemeli ki bir şeyi yaparken “annem/babam beni sevmezse” diye düşünmesin, öz güveni zarar görmesin. Çocuklar bizi anlar ve ifadelerinizi sorgular. “Bunu yapmamalısın” diye kesip atmak yerine mantıklı bir şekilde izah edersek bir daha aynı hatayı yapmayacaktır.

“Ceza geçici bir sessizlik yapar, ama rehberlik çocuğun iç sesi olur” ifadenizi çok beğendim. Ceza verir ve neden hatalı olduğunu anlatmazsak, çocuk o davranışı ebeveynlerin olmadığı bir anda tekrar etmek isteyebilir, ama izah edersek neden o davranıştan kaçınması gerektiğini bilerek tekrar yapmaya kalkışmaz.

Bu konuda uzun uzun yazmak mümkün ama siz bir eğitimci olarak çok güzel özetlemişsiniz. Emeğinize sağlık.