Bebeğiniz İle Birlikte Büyüyün: Genç Yaşta Anne Olmanın Avantajları

İnsan okumayı araştırmayı seviyorsa her yaşta sever. Bu yanlış bir bilgi bence. Genç olup okumayı, araştırmayı sevmeyen çok kişi var. Yaşı büyük olup hala bir kitabı merakla okuyan insanlar var. Hatta geçende hocamın birine ben bir kitap verdim. Kadın okumaya, yeni bilgiler öğrenmeye çok açık. Merakı yüzünden okunuyordu. Yaşı da otuzlu yaşlarda. 40 yoktur bence. Tam olarak yaşını bilmiyorum ama 20'li yaşlarda değil. Ona eminim.
Harici olan şeylere katılıyorum. İnsanın enerjisi ileriki yaşlarda düşebilir ama herkesin düşeceğini sanmıyorum. Çünkü görüyoruz yani çalışan kadınların çocuklarına işteyken kadının veya eşinin annesinin baktığını. Düşüyorsa ileriki yaşlarda bakamaması lazım diye düşünüyorum. Benim de ağabeyim var. Yurt dışında yaşıyorlar. 2 yaşında bir oğlu var. Yollayın buraya, biz bakalım diye takılıyorlar ağabeyimle yengeme. Yani çok denk geldim kadının çalışıp işteyken çocuklara bir büyüğün baktığını ve bize gelişim psikolojisi dersinde hoca çocuğa bakıcı bakacaksa sık sık değiştirmeyin yoksa güvensiz bağlanıyor ve bu defa ileriki yaşlarda sorunlar oluşuyor demişti. Hani en fazla iki kişi baksın demişti. Çalışıyorsa da annesi işe gidiyorum ama akşam döneceğim diyerek yanından ayrılsın demişti. Bir anda hiçbir şey demeden gözünün önünden ayrılırsan çocuk bu defa aşırı tepkiler verir, ağlar demişti Çünkü beni bırakıp gitti diye düşünür demişti. Söyleyerek gidersen de ardından el sallayarak seni uğurlar demişti. Bunu ben de yaşadım hatta çocukken. Ben teyzemde sobanın yanında kırlentler olurdu. Orada uyuyakalırdım arada. Annem de ev karşılıklı olduğu için bazen eve beni uyandırmadan dönerdi. Ben de uyanıp yanımda bulamayınca beni niye bırakıp gittin diye ağlaya ağlaya eve gelirdim. 😅
21 yaş onun jenerasyonu ile aranda yine jenerasyon farkı yaratır ki. Çünkü gün geçtikçe her şey daha değişiyor. Düşünce sistemleri, çağın getirdiği teknolojik gelişmeler, bunların sonucu oluşan insan ilişkileri her şey değişiyor.
İlk madde hakkında bir bilgim yok. Haliyle doğrudur diyerek susuyorum. 🙃

Senin tam zıttınım diyebilirim ☺️ Bende hiç annelik içgüdüleri oluşmadı desem yeri çünkü bebeklerle hele de çocuklarla pek anlaşamam kafam çabuk şişer çünkü evin en küçüğü bendim.

Genç annelerin çoğunda gözlemlediğim durum çocuklarıyla aralarındaki jenerasyon farkı az olmasına rağmen tam olgun değiller, tam destekleyici değiller, anneden ziyade kardeşini kıskanan abla gibiler araları kötüydü benim annemle aramda 32 yaş var hep benim annemle olan ilişkime imrenirlerdi.

Genç evlenmek ve doğum evet 30dan önce doğum yapmak daha rahat oluyor ve eğer bakireliğe önem veren insanlarsanız ilk ilişkinin genç yaşlarda daha rahat olduğunu okumuştum.

Ben okulum bitmeden ve elime bir iş almadan evlenmek istemiyorum çünkü hayatımı bir erkeğe adayamam. Düğün masraflarımı rahatça biriktirmeden evlenemem ki yarın öbür gün kocamın bana fiziksel ya da psikolojik şiddet uygulamayacağının bir kanıtı yok o yüzden çocuğun birkaç ayı çıkar çıkmaz işe geri dönmeliyim boşanırsan hem çocuğuma hem kendime rahatça bakmak için.

2 tane 2 yaşında yeğenim var onlara da doğduktan sonra alıştım ama hala yaramazlık yaptıklarında ya da yüz vermediklerinde tahammülsüzleşebiliyorum. Bu bence kadının yapısıyla alakalı sen çocuk öncelikli doğmuşsun ben ise kariyer. Benim 30 dan önce evlilik zor senin de hakkında hayırlısı olsun.

Bilmiyorum bana biraz ters geliyor evliliğin ilk yılında çocuk sahibi olmak. İç güdüsel tamam anladık, aile kurmaya, çocuk yapmaya karşı değilim FAKAT daha enerjik bir anne olmak için, risksiz bir hamilelik geçirmek için ve jenerasyon farkını minimuma indirmek için anne olmak yeterli bir sebep değil şahsımca. Beni yanlış anlamanızı istemem, amacım size saldırmak veya sizin anneliğinizi sorgulamak değil. Her şahıs kendine özel durumlarla değerlendirilmelidir. Umarım çok mutlu bir ailede bir sürü sağlıklı bireyler yetiştirirsiniz.
Ben anne olmadan, kendime yetebiliyor muyum diye bakarım. Çocuğuma ne vereceğime, ne vermem gerektiğine bakarım. Eğitimime bakarım. İnsaniyet kaliteme. Psikolojik yeterliliğime. Çocuk benim için “benimle büyür ya” diye doğuralacak birşey değil. Geri alınacak birşeyde olmadığı için, eşimle bağımızın ebediyetinden emin olup (ki bunu ilk senede anlamanız imkansız), kendi ayaklarımın üstünde sapasağlam durabildiğimde göstereceğim bir cesaret olacak, hayata bir çocuk getirmek. Saygılar.