Sizin çocuklarınızdan aldığınız en güzel hediye neydi?

Bugün benim doğum günüm. Kızım bir mail yazmış. Bu mail hayatım boyunca aldığım en güzel hediye olarak baş ucumda duracak ölünceye dek. Maili siz değerli dostlarımla paylaşmak istedim. Belki sizler de anne babanıza böyle bir yazı yazarsınız.

Canım Babacığım;

Bu maili yazmaya kaç kere başladım biliyor musun? Her seferinde ilk cümlede durdum. Çünkü sana teşekkür etmek için bildiğim hiçbir kelime yeterli gelmedi. İnsan, ömrünü borçlu olduğu birine nasıl teşekkür eder ki?

Ben annemin yüzünü hatırlamıyorum baba...

Onun bana nasıl baktığını, sesinin nasıl olduğunu, saçımı nasıl okşadığını bilmiyorum. Hayat ben daha bir yaşındayken annemi aldı. Belki birçok insan bunun büyük bir eksiklik olduğunu düşünür. Ama benim hikâyem eksik başlamadı.

Çünkü Allah bana annemi aldıktan sonra, sana iki kat sevme gücü vermiş olmalı.

Sen bana sadece baba olmadın...

Sen ilk öğretmenimdin, ilk arkadaşım, ilk sırdaşım, ilk kahramanım, ilk sığınağımdın. Ateşim çıktığında başımda bekleyen de sendin, okul kapısında beni heyecanla bekleyen de... İlk başarımda gözleri dolan da sendin, ilk yenilgimde "Bir daha denersin." diyerek elimden tutan da...

Ben çocukken senin yorulduğunu hiç görmedim.

Şimdi düşünüyorum da...

Yoksa sen hiç yorulmadın mı?

Yok... Yoruldun.

Sadece bana belli etmedin.

Şimdi büyüdüm. 19 yaşındayım. Hayatın ne kadar ağır olduğunu yavaş yavaş anlıyorum. Tek başına karar vermenin, tek başına güçlü görünmenin ne kadar zor olduğunu görüyorum. Ve o zaman çocukluğuma dönüp bakıyorum...

Meğer ben oyun oynarken sen hayatla savaşıyormuşsun.

Ben güleyim diye sen ağlamanı ertelemişsin.

Ben korkmayayım diye sen korkularını içine gömmüşsün.

Benim hiçbir şeyim eksik olmasın diye sen kendinden eksiltmişsin.

Babacığım...

Bir insan bir evladı ne kadar sevebilir?

Ben cevabını senden öğrendim.

Çünkü sen bana sevgiyi anlatmadın.

Yaşattın.

Bugün insanlar bana güçlü olduğumu söylüyorlar. Bilmiyorlar ki ben güçlü doğmadım. Ben senin omzunda büyüdüm. Babasının omzunda büyüyen çocuklar kolay kolay yıkılmazmış... Şimdi anlıyorum.

Hayatta tanıdığım ilk adam sendin. Bu yüzden bir erkeğin sesi bana güveni, dürüstlüğü ve merhameti hatırlatıyorsa bunun sebebi sensin. Sen bana "Adam gibi adam" olmanın tarifini konuşarak değil, yaşayarak öğrettin.

Biliyor musun babacığım...

Bazen seni uzaktan izliyorum.

Saçlarına düşen beyazları görüyorum.

Önleri dökülmüş saçlarını görüyorum.

Ellerindeki çizgileri görüyorum.

Eskisi kadar hızlı yürümeyişini görüyorum.

Ve içimden öyle büyük bir korku geçiyor ki...

Çocukken karanlıktan korkardım. Yanına sığınıp bana sarılmanı isterdim.

Şimdi sensiz kalmaktan korkuyorum.

Çünkü ben bu hayatta en çok seni "ev" bildim.

İnsan evi olmadan yaşayabilir belki...

Ama yuvası olmadan yaşayamaz.

Benim yuvam sensin.

Bugün geriye dönüp baktığımda fark ediyorum ki bana bıraktığın en büyük miras mal mülk değilmiş.

Vicdanmış...

Dürüstlükmüş...

Şefkatmiş...

İnsanlara iyi davranmakmış...

Ve ne olursa olsun namuslu yaşamayı seçmekmiş.

Bunların hepsini senden öğrendim.

Belki annem bana hayat verdi.

Ama sen bana nasıl yaşanacağını öğrettin.

Eğer bir gün insanlar bana, "Hayatta kimi örnek aldın?" diye sorarsa, hiç düşünmeden seni göstereceğim.

Çünkü ben dünyanın en zengin insanı olmadım.

Ama dünyanın en güzel babasına sahip oldum.

Ve sana bir söz vermek istiyorum...

Sen çocukluğumu nasıl sevgiyle taşıdıysan, ben de yaşlandığında seni aynı sevgiyle taşıyacağım.

Çünkü sen bana sadece yıllarını vermedin babacığım...

Ömrünü verdin.

Ve bilmeni istiyorum...

Bir kızın hayatta kurduğu en güvenli cümle bazen sadece iki kelimeden oluşur.

"Babam var."

Ben bu cümleyi kurabildiğim için kendimi dünyanın en şanslı insanı hissediyorum.

Seni tarif etmeye kelimeler yetmez.

Ama seni sevmeye bir ömür bile yetmeyecek.

Seni çok seviyorum babacığım...

İyi ki benim babamsın.

Sonsuza kadar minnetle...

Kızın.