Anketler: Aşk İlişkileri

Ben duygusal boşluk çekiyorum, hem de fazlasıyla. Sorun bir ilişki eksikliği çekmem, yani birini sevmeye o kadar muhtaç hissediyorum ki canım çok yanıyor, sadece bunu düşünüyorum. Başka hiçbir şeyde mutlu olamıyorum, sevmek, birini mutlu etmek o kadar güzel geliyor ki ama hiç ilişkim olmadı ve bir ilişkim olmasının mümkün olmadığını biliyorum, bu haldeyken olamaz ama değişebileceğimi de sanmıyorum. Sorun dış görünüşüm veya karakterim asla değil, ikisi de iyi ama ben çok utangaç ve asosyal biriyim, sosyal kaygı bozukluğum da var. Yani asla bir ilişkim olamaz çünkü konuşamıyorum ki, kaygılıyım, utangaçım falan, adım atmayı geçtim, tamam biri bana adım atsa olsa falan yine kaygılıyım. Ya tuhaf olursam, ya saçmalarsam, ya düşündüğüm gibi mutlu edemezsem, ya şöyle olursa falan gibi gibi, yani hem biri ile tanışmak konusunda hem olursa ilişki konusunda da kaygılarım olacağı için bir ilişkim hiç olamaz gibi geliyor bana. O yüzden bu acı verici histen nasıl kurtulurum çünkü zaten doldurulamayacak, bari kurtulayım. Ben ne yapabilirim, hiçbir şey işe yaramıyor, o kadar yoğun ki. Neden böyle biri, neden sevmeye karşı böyle olur ki? Sevilmeyi anlarım ama birini sevmek istemeye neden bu kadar, zaman zaman ağlayacak kadar ihtiyaç duyar bir insan? Neden birini sevgisiyle sürekli mutlu etmek ister ve bunun eksikliğinden acı çeker, ben anlamıyorum. Neden bu kadar harika geliyor, yaptığım eğlenceli hiçbir şey keyif vermiyor, bu duygusal eksiklik, seveceğin birinin olmaması hissi yüzünden. Ben gerçekten ne yapmalıyım, kurtulmak mümkün mü?