12 gü

Hayatımı anlattım nasıl sizce?

xxxblackx
Herkese selam. Bu başlığı biraz da olsa içimi dökmek için açtım. ( 20 yaşındayım şu an )

Küçüklüğümden beridir ( 7-8 yaş) özgüven problemim var. Geçen gün bunu sorguladım ' Acaba neden bu kadar özgüvensizim, neden bi arkadaşımla sohbet edemiyorum ya da gezmiyorum millet geziyor şu pandemi koşullarında bile ' diye. Sonucu ailemde daha çok babamda buldum. Ben küçükken hiç fark etmedim özgüvensiz olduğumu. Babam iyi insandır ne içki ne şiddet falan hiç kötü bir şey yok. Ama benim bir şey başarabileceğime inanmazdı. Hiçbir şey öğretmezdi, hiç konuşmazdı benimle (hala da öyle ). O zaman kendime olan bütün özgüvenim yok oldu resmen. Fark etmedim ama bu özgüvensizlik benim hayatıma etki etti. Herhangi bir şey yapmak isterken yapamam, beceremem diye düşünüyordum hep.

İlkokul, ortaokul, lisede bu özgüvensizliğim yüzümden arkadaş da edinemedim. 2 sene meslek 2 sene özel lisede okudum. Ama yakın arkadaşım dediğim sadece 2 insan oldu. Ben 14 15 yaşlarındayken insanlar geziyor tozuyor halı saha falan yapıyor ben hiçbir şey yapamıyordum. Arkadaşlarım belki de buluşup sohbet ediyordu ben evdeydim. Bir şey becerememe hissi o kadar içime işlemiş ki arkadaş bile edinememişim. Bir arkadaşımla 1 dakika konuşuyordum sonrası yok. Konu açamıyorum bir şey konuşamıyorum onlarda sıkılıyor haliyle daha da konuşmuyoruz. Arkadaşlarım bir şeyler anlatıyor bana ama ben hiçbir şey anlatamıyorum onlara. Kendimi çok boş bir insan gibi hissediyorum. İnsanlar birbirleriyle konuşuyor bilgi alışverişi oluyor ve arkadaşının söylediği şeyleri araştırıyorlar. Ben çok fazla konuşamadığım, sohbet açamadığım için konuşmuyordum arkadaşlarımla, yani bi bilgi alışverişi, öğrenme de olmuyordu. Birbirlerine soruyorlar şu nasıl olması lazım diye ama ben sormuyordum. Bilmediğim bir şeyi başka birine sormam gerektiğinde çekiniyordum çünkü. Ergenlik döneminde erkekler daha da kıllanır haliyle ama ben çok aşırı kıllandım. Liseden itibaren böyleyim. Şu an bütün vücudumda çok aşırı kıl var. Zaten özgüvenim yok, çekingen insanım, bir de bu kılları arkadaşlarım görse yerin dibine girerim. Kendime olan güvenimi sarsan başka bir etken de o oldu. Evde zaten sohbet muhabbet yok. Şu yaşıma geldim babamla karşılıklı otursam 5 dakika konuşamayız. Konuşacak olursam annemle konuşuyorum annem dinler mantıklı bir şey söyler babam öyle değil. Masada annem ben kardeşim konuşuruz babam ya telefona bakar ya da televizyonu izler. Bu da benim böyle olmama yol açtı işte. İnsanlarla konuşmam muhabbet etmem max 5 dakika sürüyor. Ayıptır söylemesi ama benim lise zamanımda bana ilgi duyduğunu öğrendiğim kızlar olmuştu. Ben kendimi onlardan ezik görüyordum hep. Geliyordu yanıma oturuyordu sohbet ediyorduk biraz ama ben ne bir sohbet başlatabildim ne de mesaj atabildim. Hem özgüvensizlikten hem de kıllar yüzünden. Üniversiteyi 2 senelik kazandım. Oraya gittim yine bi kızla konuştum. Beğendim, onunla konuşmak iyi geliyordu bana ama yine mesaj atamadım, yine sohbet başlatamadım.
Hayatımı anlattım nasıl sizce?
4
1
Görüşünü yaz